Ter hoogte van de volgende zijstraat zag ik een gigantische schaduw over de straat trekken. Heel langzaam gleed hij verder over de Boulevard van de Revolutie. Even hield ik het voor een bus, maar daarvoor was de schaduw te amorf, te plomp en verplaatste hij zich veel te langzaam. Bovendien maakte hij geen geluid. Hij schommelde ook gelijkmatig heen en weer, een stabiele golfbeweging waarmee hij zich als het getij van ons verwijderde. Telkens als hij verder gleed, weerklonk er op het spoor een zacht, slepend geluid. Terwijl we toekeken, ademde het wezen in en weerklonk een lage grom.
'Godallemachtig,' zei ik. 'Het is een olifant.'
uit: De tijgervrouw van Galina
Téa Obreht
Vertaling: Anke ten Doeschate
