De stad herboren

8 februari 2017



bast van een plataan
foto: David Leix 

Liggend ontwerpt hij het stadsdak, prent
het patroon van bladloze takken tegen fel
blauw in zijn brein, dat bloemkooltje, leeg

nog en klein. Waakzaam ontvangt hij licht
en lawaai, zonder oordeel. Honden, motoren,
een boor. Ik duw zijn wagen en merk hoe hij

schift, niet meer schrikt, scheidt wat hem boeit
en wat niet. Hij verovert de woorden, hij groeit
en zit voor op mijn fiets. Hij vult zijn stad in

met herrie en troep, wil stil bij de vuilnis,
de veegwagen, roept de lantaarns aan,
verstomt bij de rijzende brug, wacht verheugd.

In anderhalf jaar ben ik om, heb ik hekel
en haat laten gaan, is er dankzij zijn geestdrift
een heldere lusthof ontstaan. In het park

gaan wij liggen op doodmoe gras, in de verte
murmelt de stad. We kijken tevreden omhoog,
hij en ik, door de takken van de plataan.

Anna Enquist - Hoor de stad
uit: De 100 beste gedichten gekozen door Francine Houben voor de VSB Poëzieprijs

Het ware verhaal van haar en mij

25 augustus 2016

http://www.denieuweboekerij.nl/het-ware-verhaal-van-haar-en-mij

Een absolute aanrader deze nieuwe roman van Delphine de Vigan!

Een mooie alinea passend bij deze tijd van het jaar en ongetwijfeld niet alleen heel herkenbaar voor mij maar voor velen:

"Net als anderen denk en praat ik in schooljaren, van september tot juni, met de zomer als een soort interval, een tussenliggende periode waarin je niks hoeft. Ik heb lang gedacht dat dit een typische afwijking van huismoeders is, wier biologische klok uiteindelijk de cyclus van de schoolkalender volgt, maar ik geloof nu dat het vooral het kind in mij, in ons is, wiens leven zo lang in stukken is opgedeeld dat het een hardnekkig spoor heeft achtergelaten in onze perceptie van de tijd. De grote vakantie was voorbij. Het was tijd voor nieuwe aankopen en goede voornemens. Een nieuw begin."

Moeders Zondag

25 april 2016

Maar genoeg van deze prietpraat over interviews en sofisterijen. Wat was dit dan precies, deze waarheidsgetrouwheid? Ze wilden altijd graag ook nog de uitleg uitgelegd krijgen! En elke schrijver die ook maar een beetje spiritueel is, zou hun maar wat wijs maken,wat plagen, ze om de tuin leiden. Was dat niet zonneklaar? Het ging erom dat je, al zou het je nooit lukken, de essentie te pakken kreeg van wat het betekent om te leven. Het ging om het vinden van een taal. En het ging om trouw zijn aan de realiteit, het ene was slechts het gevolg van het andere, dat veel dingen in het leven - o, zo veel meer dan we denken - helemaal niet verklaard kunnen worden.

Wondermooi boekje over taal en schrijverschap. Een liefdesverhaal,een verhaal van een leven in grove streken geschetst en inzoomend op een zonnige dag in maart op het Engelse platteland niet lang na het einde van de eerste Wereldoorlog, waarop Jane Fairchild, dienstmeisje, vondeling, wonderling, deelgenoot is van een drama, van een tragische geschiedenis. Een verhaal dat ze, ook al wordt ze een gevierd schrijfster en zal ze lang leven, nooit zal delen.
Fijne, trage overpeinzingen over de kiem van dat schrijverschap en over het accepteren van het onverklaarbare.

Moeders Zondag
Graham Swift
vertaling: Irving Pardoen