Dit boek verdient het om in alle rust te lezen en er de tijd voor te nemen; wat een prachtig taalgebruik!
De mooie zinnen staan in schril contrast met de rauwheid van het verhaal. Een moeder verlaat haar gezin voor een andere man. De dochter, Geesje, voelt zich min of meer verplicht voor haar achterblijvende vader te zorgen, die compleet instort door het vertrek van zijn vrouw. Ze mist haar moeder, maar wil haar niet zien. Dan besluit Geesje controle te nemen.... over haar lichaam. Als dat tot haar vader doordringt is het eigenlijk al te laat.
"Ik denk dat het te zwaar voor je wordt. Ik zie je strijden, strijden tegen je lichaam dat zegt dat het dat stukje stokbrood wél wil hebben, ik zie het speeksel dat zich nog steeds tegen je wil vormt. Ik zie je iedere keer winnen, maar zie jij dan niet dat je verliest?"
Dubbel rood - Lidewij Martens
