Posts tonen met het label Rutger Kopland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rutger Kopland. Alle posts tonen

Rutger Kopland

16 juli 2012


Beukenlaan


De gedachte dat deze bomen weten
wie ik ben, uit al die mensen deze toevallige
man, vrouw, deze ene

ze komen zo langzaam uit het gazon
gaan zo langzaam langs het pad
verdwijnen zo langzaam

de gedachte dat deze bomen
om mij geven, dat ze op mij wachten,
dat ze weten dat ik kom

Rutger Kopland (1934-2012)
Uit: Geluk is gevaarlijk - Een keuze uit gedichten

Onder de appelboom

2 september 2011

Juke Hudig

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

Rutger Kopland
Uit: Geluk is gevaarlijk

Roeiboot

25 juli 2011

Juane Xue

Waarom moet ik blijven kijken
naar die ansichtkaart - een roeiboot

hij ligt op de rimpelende spiegel
van een avondhemel
verankerd met een dunne lijn
aan iets in de diepte

het is een foto maar je ziet hoe
de boot schommelt en
rukt aan zijn anker

zo moet het altijd te zien zijn geweest
een boot wachtend op zijn roeier

er is gedacht dat wij ooit zouden worden
gehaald en worden gevaren
naar een verre overkant

daarom

Rutger Kopland
Uit: Geluk is gevaarlijk

Lijsterbessen

20 juli 2011



De dichtkunst beoefenen is
met de grootst mogelijke zorgvuldigheid
constateren dat bijvoorbeeld
in de vroege morgen
de lijsterbessen duizenden tranen dragen
als een tekening uit de kindertijd
zo rood en zo veel

Rutger Kopland
Uit: Geluk is gevaarlijk

Beukenlaan

7 juni 2011


                                                    
De gedachte dat deze bomen weten
wie ik ben, uit al die mensen deze toevallige
man, vrouw, deze ene

ze komen zo langzaam uit het gazon
gaan zo langzaam langs het pad
verdwijnen zo langzaam

de gedachte dat deze bomen
om mij geven, dat ze op mij wachten
dat ze weten dat ik kom

Rutger Kopland
Uit: Geluk is gevaarlijk