As, vuur

Hester Knibbe

Wat

Hij vond langs de weg een steen

en raapte die op. Onder zijn zolen

verkreukelden kruiden en gras, hij

tilde een voet op, verzamelde ook wat daar

gebroken geknakt lag. Van elke dag

nam hij wat: foto handje met schelpen blad

toevallige vondst op zijn pad en

was het mogelijk geweest had hij

plukjes lucht meegenomen. De mier

liet hij lopen, kwam niet aan spinnen torren

 

vlinders, volgde vogels alleen met zijn ogen

en wind was geen bijzaak. Water

 

glipte hem tussen de vingers en tijd

kraste slordig parafen in en onder zijn huid.

uit: As, vuur
Hester Knibbe

bast van een plataan

foto: David Leix 

Liggend ontwerpt hij het stadsdak, prent

het patroon van bladloze takken tegen fel
blauw in zijn brein, dat bloemkooltje, leeg

nog en klein. Waakzaam ontvangt hij licht
en lawaai, zonder oordeel. Honden, motoren,
een boor. Ik duw zijn wagen en merk hoe hij

schift, niet meer schrikt, scheidt wat hem boeit
en wat niet. Hij verovert de woorden, hij groeit
en zit voor op mijn fiets. Hij vult zijn stad in

met herrie en troep, wil stil bij de vuilnis,
de veegwagen, roept de lantaarns aan,
verstomt bij de rijzende brug, wacht verheugd.

In anderhalf jaar ben ik om, heb ik hekel
en haat laten gaan, is er dankzij zijn geestdrift
een heldere lusthof ontstaan. In het park

gaan wij liggen op doodmoe gras, in de verte
murmelt de stad. We kijken tevreden omhoog,
hij en ik, door de takken van de plataan.

Anna Enquist - Hoor de stad
uit: De 100 beste gedichten gekozen door Francine Houben voor de VSB Poëzieprijs

Hij ziet een man die een bank schoonveegt, een krant uitvouwt,
een vrouw die een kind troost: hij wil niet vertrekken.

Er is een jongen. Er is een zenuwachtig meisje. Hij wijst
haar een nest in een nok, de rode kelen.

Dit is het geheim, denkt hij. Hij kijkt naar de mensen
om zich heen en ziet dat het mimespelers zijn

die treinreizigers spelen.

uit: 's Middags zwem ik in de Noordzee
Wim Brands

Nachbarfenster

Martina Issler

Raam in de lucht

Vandaag kreeg ik je brief.
Ik heb hem niet geopend.
Ik heb hem op mijn bed gelegd.

Stilte, achter mijn raam
in de lucht een vliegtuigje, hier
in de kamer steeds meer

schaduw - ik wil deze dag terug,
mijzelf bewaren: meisje met brief.
Daarom open ik je brief niet.


Esther Jansma
uit: Dakruiters
ook in: Voor altijd ergens

Mensen met koffers gaan over de wereld,
van oorlog naar vrede, van honger naar brood.
Vaak zijn ze niet welkom, dan moeten ze terug:
van voedsel naar honger, van leven naar dood.

Mensen met koffers, ze reizen per vliegtuig,
ze reizen per ezel, per trein of per vlot.
Ze vluchten voor machthebbers en hun soldaten,
voor beul of tiran, of een andere God.

De geur van het gras
dat je grootvader maaide,
het wuivende graan
dat je vader eens zaaide.

Het kleine verdriet
dat je moeder steeds suste,
haar haar dat zo kriebelde
als ze je kuste.

Dat alles was thuis,
dat alles en meer.
Dat alles, dat alles,
dat alles nooit weer.

Mensen met koffers gaan over de wereld.
Altijd op de vlucht naar de volgende grens.
Ze vluchten voor tovenaars, reuzen en heksen,
voor duivel en draak, die vermomd gaan als mens.

gedicht: Sjoerd Kuyper
beeld: Martijn van der Linden

Heb je een goede bestemming voor dit gedicht: in de kamer, op school, boven je bed, op je werk...
Zolang de voorraad strekt is de poster gratis af te halen in de winkel.

Uit: Zo mooi anders - een gedichtenprentenboek

    

    Bomen in de mist

    Willem van Althuis

    uit: Willem van Althuis - Achter de horizon

Zie je langs een lege straat
een beweging in het gras
waar geen uitleg voor bestaat
neem dan aan dat ik het was;

hoor je midden in de nacht
iets wapperen dat niet wapperen kan,
schrik eerst en vertel mij dan
wat ik zo tot wapperen bracht;

mijn hese woorden in de wind,
mijn handen op je lieve hoofd
dat in wonderen gelooft,
geloof maar wat je nodig vindt.

20 juli 2012

Leo Vroman
uit: Alle malen zal ik wenen

Uit: Hou van mij - Ted van Lieshout

Ted van Lieshout, (Eindhoven, 1955) is schrijver, dichter, tekenaar. Zijn eerste dichtbundel “Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen” werd in 1987 onderscheiden als beste bundel met een Vlag & Wimpel. Zijn veelzijdige werk is veelvuldig bekroond in binnen- en buitenland.

Mijn vader kijkt om in smalfilmjaren.
De projector in de kelder ratelt reepjes tijd:
de moerbei en de blauwe regen, mama, zusje,
lapjespoes, het merelnest, de duinen en de zee
waarop ik weg probeer te varen in een houten
krat, nu nog, in stilte. Mijn vader, eeuwig
buiten beeld, plakt ons leven aan elkaar.
Regie, montage. Lijm en schaar.

Ingmar Heytze
uit: De man die ophield te bestaan

Wislawa Szymborska

Uit: Einde en begin – Verzamelde gedichten

                                Per boot een land verlaten
                                terwijl de zon op de rotsen schijnt.

                                Per boot een land verlaten
                                terwijl de rotsen in de regen liggen.

                               Judith Herzberg
                               uit: Zeepost

 Na de dag

Nog bergt de grond gegiste zon
warm onder 't harsig naaldtapijt, -
een dierenspoor heeft naar de bron
en deze stilte mij geleid.
Het spat wat fijne zilverigheid.

De dag was ongemeten wijd,
ik ben doorgloeid van wat ik won, -
vandaag was het of nieuw begon    
de aarde in oorspronkelijkheid.

En óók het vers, waarop ik zon,
hoe werd het zó van zelf bevrijd:
elk woord of het niet anders  kon
volstrekt in zijn aanwezigheid.

Het ligt zo glanzend uitgespreid
in 't effen rijm, dat het omspon
en gaaf in zijn beslotenheid;
de hartslag van ene verre bron
rimpelt het even en verglijdt.

Is dichten slechts aandachtigheid?

Gedicht: Ida Gerhardt
uit: Mag ik je aandacht

Odilon Redon
La Branche fleurie jaune

Francoise Stoop 

Blauwe Horizon

Jan van der Scheer

Het Wad

Over het Uithuizer wad

Siemen Dijkstra

uit: Improvisaties op wind, water, wad

vanuit het oosten waait het de zee over

een veld is begonnen, zout verworden

een zwerver, hoe moet ik in deze stilte

wegvegen, roepen hoe hoog het golfde

maar aan de wind proef je de tijd niet

uit: Bezonken

Albertina Soepboer

Piet Mondriaan

Duin IV

uit: Op 't duin

Van hoofd naar schouder loopt de stille bocht

waarin ik vrede vind, windstille lijn,

grensvlak van weelde en gemis,

de zachte komma, diepe orgelpunt, 

waarin ik wonen wil als in een duin.

Lieve lijn.

Vasalis

uit: Op 't duin (ook in: Verzamelde gedichten)

Tango is life

Monika Kiowski

Sinds ik met je wakker wordt
als in een la die leeg is
op ons tweeën na,
is wat er morgen komt
ondergeschikt aan
wat vandaag al is begonnen.
We gaan met een bepaalde
logica eerst af hoe
wij vandaag weer samenhangen.
Dit is jouw been, dit is
mijn rug, mag ik hem nu
van jou terug,
en wat ik
verder zou verlangen
is dat we opstaan, en
ons leven vanaf hier
hervatten, met jou dan
naast mijn hart onder
mijn arm - ik hou
je tot vanavond warm,
totdat je slaapt en daarna
wakker wordt als in een la
leeg op ons tweeën na.

uit: Verzamel de liefde
Bart Moeyaert

foto: John Stanmeijer

Het krantenflard

dat bijna in de oudpapierbak

was beland betreft het plastic

dat in één zeeschildpadden-

maag was opgehoopt.

uit: 111 Hopla's

Judith Herzberg

Dog Woman - Sitting

Paula Rego

uit: Honderd meesterwerken die onze tijd markeren

Jij bent de verkeerde altijd geweest
en je bent het, ontegenzeggelijk, nog steeds.

Van liefde hou ik niet, dat heb ik nooit gedaan.
Ik ben bij je gebleven omdat ik dit zo zeker weet.

Het staren in de ogen van de ander, de oninwisselbare,
die altijd iets doen moet, weg moet, bewegen.

Met jou heb ik vanaf de eerste dag geweten
dat het niet zou gaan, dat het na een avond of wat
goedbedoelde gesprekken, gedoe bij volle maan
wel op zou houden. Dat deed het ook.

(Het hield op, het blijft maar ophouden, dagelijks
minder gevaarlijk, onverschilliger, taaier.)

De ander, dat wil zeggen: Parijs, het echte leven,
de mensen in reclames, de nachten en de hel.

Misschien hou ik van je, zolang ik dit
nog onvervreemdbaar meen, dit
te allen tijde veilig stel.

Esther Naomi Perquin
uit: Waarom ben je niet bij mij

Jeroen Toirkens

Solitude

Een zwarte fysiotherapeut op IJsland nodigde me uit
voor een wandeling. Hij keek naar mijn heupen

en ik zag een toekomst. Hij zei: 'Je houding is verkeerd.'
Schouders naar achter borst vooruit.

Ik sjokte door de sneeuw bleek als mijn omgeving
en hij bewoog zich magistraal in het wit.

Toen hij me op de top van de Vatnajökull wees
kraakte de sneeuw onder mijn voeten.

De aardkorst scheurde tot ik rechtop
onder een ijskap stond. Zo kon ik net over het ijs

de wereld in kijken waar de fysiotherapeut
me op zijn knieën de hand reikte.

IJswater rond mijn voeten klatert in een diepte
waar ik met een enkele stap in kan verdwijnen.

Het is wit in mijn hoofd. Kan iemand me details geven?
Ik sta in het midden van een verbijsterd heelal.

uit:  Jaja de oerknal
Maria Barnas

 Het ruime sop

Jeppe Homan

De zee ligt braaf te wachten
De wind leest een krant
De zon speelt over de duinen
Met de rimpels in het zand

Alsof er niets is gebeurd

Rita hangt de was op
Joost bouwt een schuur
De hond blaft uit gewoonte
Naar zijn schaduw op de muur

Alsof er niets is gebeurd

Het pad loopt naar het dorp toe
De weg loopt naar de stad
Sproeiers in de tuinen
Maken soms het asfalt nat

Alsof er niets is gebeurd

Zwaaien de bomen naar de hemel
En het gras naar het balkon
Blazen pijpen in de verte
Wolken naar de zon
Daar zal men toeteren op de grachten
Daar zal men lachen in het café
Daar neemt een jongen op een bakfiets
Oude wasmachines mee

Alsof er niets is gebeurd

Schrijft de dichter een gedicht
voor de vriendin die hij niet heeft
Loopt een zakenman te pochen
Over wat hij aan de armen geeft
Vertelt de kapelaan een lege kerk
God is het begin
Een huisarts schenkt zichzelf alvast
een graanjenever in

Alsof er niets is gebeurd

Vallen de grachten door de sluizen
En wie valt doet niet meer mee
De rivier draagt als dommekracht
Het water naar de zee

En die zee blijft rustig wachten
De wind verplaatst een krant
De zon speelt over duinen
Met de rimpels in het zand

Alsof er niets is gebeurd

Maarten van Roozendaal
uit: Om te janken zo mooi



Plint Poëziesloof

 Van die avonden

Van die avonden,

met huisdieren,
met

kinderen ook,
aanvankelijk, in achtertuinen gezeten, wat
keuvelend, wat aaiend, natuurlijk drinkend, en zuchtend,
zo nu en dan,

met die muggen,

totdat men maar naar bed gaat zonder daartoe nu werkelijk
besloten te hebben
van die avonden

waarop men " vreemd voldaan " op wat voor wijze dan ook
echt beseft wat zomer is.


Dichter: Peter van Lier
Plint Poëziesloof: Van die avonden