Posts tonen met het label Picasso. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Picasso. Alle posts tonen

zijn wij

21 juni 2012



Zijn wij voor elkaar op aarde
gemaakt om voor elkaar op aarde
gemaakt te zijn en daarin soms naakt
te zijn en soms zonder schaamte

te kunnen zeggen: ik heb je lief
met zachte ironie om die misplaatste
maar daarom niet minder ware woorden
en erin te geloven

dat er lovenswaardigs is
zij het aandoenlijk ondoenlijk
om ons daaronder te scharen

om te bewaren wat bewarenswaardig
uit talloze miljoenen opdoemt
en even onbegrijpelijk verdwijnt

tot de dood ons benijdt,
amen?

uit: Wasdom
Hagar Peeters

Een hard leven behoeft harde taal

5 januari 2012

 Pablo Picasso

Dus wanneer mensen zeggen dat poëzie een luxe is, of een keuze, of iets voor de ontwikkelde middenklasse, of dat zij op school niet gelezen hoeft te worden omdat zij irrelevant is, of meer van dergelijke vreemde en stompzinnige dingen die gezegd worden over poëzie en haar plaats in ons leven, dan vermoed ik dat de mensen die dat zeggen het tamelijk gemakkelijk hebben gehad. Een hard leven behoeft harde taal - en dat is poëzie. Dat is wat literatuur biedt - een taal die krachtig genoeg is om te zeggen waar het op staat.
Het is geen schuilplaats. Het is een vindplaats.

Uit: Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn?
Jeanette Winterson
Vertaling: Maarten Polman

Verstreken

17 oktober 2011

Henri Toulouse-Lautrec
Roodharig meisje met witte blouse
afbeelding uit: Picasso in Parijs


Alles is hier op dit moment altijd voortdurend
in een razende staat van verandering
bezig een verstreken gedaante aan te nemen.
Je kunt het zo bestendig niet denken of het is er
geweest en blijft als verdwenen aanwezig.

Avond aan avond komt een nieuwe geliefde
trouw aan het beeld waarmee je elkaar 's ochtends
aan tafel hebt achtergelaten weer thuis.

Kijk: ze verschijnt aan het eind van de straat
zwaait als vanouds met een kersverse hand
herinnerde warmte vooruit en kust je van ver al
tot ziens op een andere mond bij het opstaan.

Zo verwaaien we samen duurzaam als klanken
blijven verdwijnen als muziek in de oren
en wachten net zo lang op het slot
tot we volledig afwezig zijn om dan pas volmaakt
in het niets uit een stuk te kunnen bestaan.


Uit: Hersenpap
Wiljan van den Akker