Posts tonen met het label Citaat. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Citaat. Alle posts tonen
Er was een merkwaardige eenheid in alles
1 maart 2016
' Er was een merkwaardige eenheid in alles, het geluid van het water, de duisternis die langzaam over de wereld zakte en de nevel dringender, somberder van kleur maakte, het leek allemaal één ding. En dan was er ook nog het geluid van krekels, nu nog, in oktober, en dat was wat ze riepen, oktober, oktober.'
Cees Nooteboom, Mokusei!
motto van Zachte riten
Marja Pruis
7 oktober 2015
Het is niet zo moeilijk als ik dacht een keuze uit mijn boeken te maken, het zijn herinneringen die ik los kan laten. Van veel weet ik nog in wat voor omstandigheden ik ze kocht, waar, wat voor weer het was, waar ik de eerste pagina opsloeg. Van veel weet ik van wie ik ze kreeg, ik zie haar of zijn gezicht op dat moment, flarden van het gesprek dat we voerden. Van veel weet ik op welke plek in huis ze lagen, in welke huizen, in welke hotelkamers, op welke terrassen, op welke stranden, welke handen ik ze zag vasthouden.
uit: Als de winter voorbij is
Thomas Verbogt
afbeelding uit: Als ik een boek was - José Jorge Letria & André Letria
17 september 2015
Ze staken 111th Street over, waar nog meer koplampen over de weg op hen afkwamen, deinend onder de spoorbrug door, en ze bleven op de stoep. in de verte klonk gerommel dat steeds dichterbij kwam tot het overging in het donderend geraas van de metro die krijsend boven hun hoofd tot stilstand kwam.
uit: Ter voorbereiding op het volgende leven - Aticus Lish
Lees dit boek als je wilt weten hoe het is om als illegaal te leven in New York, hoe het is om de smerigste baantjes te hebben die slecht betalen, en hoe het is om je nooit veilig te voelen, ieder moment opgepakt te kunnen worden, geen status te hebben.
Ter voorbereiding op het volgende leven laat je kennis maken met een wereld waarvan je maar vaag weet dat die bestaat, de onderkant van de samenleving, waar het een soort gekrioel van mensen is die zonder dat wij het in de gaten hebben de rottigste klusjes voor ons opknappen.
Geen vrolijk-stemmend boek, waarin de liefde die opbloeit tussen een getraumatiseerde Irak-veteraan en Chinees-Oeigoerse illegale immigrante gedoemd is om te mislukken.
Gelukzoekers - maar dat zijn we toch allemaal?
Ter voorbereiding op het volgende leven - Aticus Lish
vertaling:Anne Jongeling
beeld: still uit Pina van Wim Wenders
uit: Ter voorbereiding op het volgende leven - Aticus Lish
Lees dit boek als je wilt weten hoe het is om als illegaal te leven in New York, hoe het is om de smerigste baantjes te hebben die slecht betalen, en hoe het is om je nooit veilig te voelen, ieder moment opgepakt te kunnen worden, geen status te hebben.
Ter voorbereiding op het volgende leven laat je kennis maken met een wereld waarvan je maar vaag weet dat die bestaat, de onderkant van de samenleving, waar het een soort gekrioel van mensen is die zonder dat wij het in de gaten hebben de rottigste klusjes voor ons opknappen.
Geen vrolijk-stemmend boek, waarin de liefde die opbloeit tussen een getraumatiseerde Irak-veteraan en Chinees-Oeigoerse illegale immigrante gedoemd is om te mislukken.
Gelukzoekers - maar dat zijn we toch allemaal?
Ter voorbereiding op het volgende leven - Aticus Lish
vertaling:Anne Jongeling
beeld: still uit Pina van Wim Wenders
25 juli 2015
![]() | |
| Wassily Kandinsky - Kochelsee mit Boot |
Meestal zweeg Egger tijdens zijn tochten. 'Als de mond opengaat, zitten de oren dicht', had Thomas Mattl altijd gezegd en Egger was het met die opvatting eens. In plaats van te praten luisterde hij liever naar de mensen, die hem met hun ademloze gekwebbel een geheime wereld van onbekende lotgevallen en meningen binnenleidden. Kennelijk zochten de mensen in de bergen iets waarvan ze dachten dat ze het lang geleden waren kwijtgeraakt.
uit: Een heel leven van Robert Seethaler (vertaling Liesbeth van Nes)
Een prachtig kleinood van een boek over een leven in de bergen. Een aanrader, speciaal als je naar de bergen op vakantie gaat en je een beetje wilt mijmeren over hoe het leven er daar zo'n honderd jaar geleden uitzag.
6 juli 2015
In een grote zaal waar alleen Jorns belangrijkste werk Stalingrad hing, vond ik Stanko. Hij stond doodstil voor het grote doek, alsof het langzaam tot hem doordrong hoeveel kleuren er verborgen waren in het grijze geheel: een opgezweepte zee van lagen, die zo dik waren dat ze een reliëf vormden van wilde golven die midden in hun bewegingen waren stilgevallen.
uit: Portret van een man van Jens Christian Grøndahl;
vertaling: Femke Blekkingh-Muller
beeld: Stalingrad van Asger Jorn
23 april 2014
"Nee, zo kalm ben ik niet, en ook niet zo cool dat ik altijd mijn eigen gang maar ga. Het is alleen een kwestie van evenwicht: de last die je draagt slim over links en rechts verdelen en daar een gewoonte van maken. Misschien vinden anderen dat er cool uitzien, maar het is heus niet makkelijk. En het feit dat je de last gelijkelijk hebt verdeeld wil echt niet zeggen dat het gewicht op het draaipunt er ook maar een grammetje lichter van wordt."
Uit: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren
Auteur: Haruki Murakami
Vertaler: Jacques Westerhoven
7 maart 2014
Sylvia Plath
Het was een merkwaardige, snikhete zomer, de zomer dat ze de Rosenbergs elektrocuteerden, en ik was in New York en wist niet wat ik er deed.
Een openingszin die je meteen het verhaal in sleurt van deze klassieker van Sylvia Plath.
Hoofdpersoon Esther Greenwood loopt in deze gedenkwaardige zomer in de jaren vijftig een maand stage bij een beroemd modetijdschrift.
Kijk toch eens wat er allemaal kan in dit land, zouden ze zeggen. Zo'n meisje woont negentien jaar ergens in een uithoek, te arm om een abonnement op een tijdschrift te nemen, en dan ineens krijgt ze een beurs zodat ze kan studeren, ze wint een prijs hier en een prijs daar en ten slotte heeft ze heel New York aan het lijntje alsof het haar schoothondje is.
Alleen had ik helemaal niets aan het lijntje, ik had mezelf niet eens in de hand. Ik pendelde maar heen en weer van mijn hotel naar mijn werk en naar feestjes en van feestjes naar mijn hotel en terug naar mijn werk als een willoze trolleybus. Ik had natuurlijk verrukt moeten zijn, zoals de meeste andere meisjes, maar ik kreeg geen enkele reactie uit mezelf. Ik voelde me heel sereen en heel leeg, zoals het oog van een tornado zich moet voelen, traag voortbewegend in het middelpunt van de heisa rondom.
Als argeloze lezer lees je misschien lichtvaardig over deze eerste alinea's heen, maar als je het boek uit hebt gelezen en nog een keer het eerste hoofdstuk leest word je getroffen door de scherpe, heldere, meedogenloze formuleringen die vooruit wijzen naar de gebeurtenissen die zullen volgen.
Zoals Virginia Woolf haar ervaringen met psychisch lijden verwoordde in Mrs. Dalloway , zo heeft Sylvia Plath, naar ik aanneem voor dit boek uit haar eigen ervaringen geput. Vreselijk, en niet te benijden maar wat levert het een mooi boek op.
24 februari 2014
Soms landde een vliegende vis voor onze voeten, spartelend en buiten adem, waarna een van ons - meestal was het een van de vissersdochters hem opppakte en terug het water in smeet. Of er verscheen vanuit het niets een school dolfijnen die urenlang met de boot mee zwommen en sprongen. Op een kalme, windstille morgen toen de zee zo vlak was las een spiegel en de lucht een fonkelende blauwtint liet zien, verrees plotseling boven het water de gladde, zwarte flank van een walvis, die toen weer verdween, en even vergaten we adem te halen. Alsof je in het oog van de Boeddha keek.
Het thema van de boekenweek die 8 maart begint is Ondertussen ergens anders, over reizen gaat het dus.
Dit boekje verhaalt over een niet zo vrijwillige reis van een groep vrouwen ergens aan het begin van de vorige eeuw: Japanse bruiden, op weg van Japan naar hun onbekende echtgenoot in Amerika. Veel keus hadden ze meestal niet, deze soms piepjonge vrouwen en de verhalen over het leven in Amerika in de brieven die hun echtgenoten hen stuurden blijken meer fictie dan waarheid te zijn.
In een prachtige, verstilde haast hypnotiserende stijl maakt de schrijfster ons deelgenoot van de lotgevallen van deze vrouwen, het harde leven, het heimwee, de armoede en het isolement.
Lezen! Een aanrader.
31 januari 2014
"De kaalheid van deze ruimte geeft haar rust, alsof een paar hemdjes en een stuk of drie boeken haar enige bezit vormden. Ze is bang voor te veel spullen, ze is bang voor wat haar thuis te wachten staat, de kasten vol kleren, brieven, papieren en vaatwerk. Ze is bang voor de gehechtheid aan al die dingen die ze onwillekeurig voelt, voor de afhankelijkheid. Ze is bang voor al die voorwerpen die ze als rammelende pannen achter zich aansleept. Ze wilde dat ze in staat was om alles weg te gooien, om niets te bezitten. Al dat overtollige in haar en buiten haar waar ze geen raad mee weet."
Alinea uit: Dagen zonder honger - Delphine de Vigan
Vertaald door: Geertrui Marks & Lia Tuijtelaars
29 augustus 2013
Judith Schalansky
De natuur was niet bepaald mooi om naar te kijken op deze aarzelende drempel tussen kinderjaren en adolescentie. Een fase in de ontwikkeling. Gewervelde landdieren in de groei. De school een omheind terrein. Nu kwam de moeilijke tijd, het luchten van de klaslokalen in het gevecht met de geur van deze leeftijdsgroep, muskus en vrijkomende feromonen, het ruimtegebrek, e lichamen die langzaam vorm aannamen, zweterige knieholtes, vettige huis, fletse ogen, het onstuitbare groeien en woekeren. Het was vele malen eenvoudiger hun iets bij te brengen voor ze geslachtsrijp waren. En een echte uitdaging te doorgronden wat er zich achter hun wezenloze façades afspeelde: of ze zo ver voorlagen dat ze niet meer ingehaald konden worden, of dat ze wegens ingrijpende verbouwingen ver achteraan hinkten.
Ze misten elk bewustzijn van hun toestand en al helemaal de
discipline die te overwinnen. Ze staarden voor zich uit. Apathisch, overvraagd,
uitsluitend met zichzelf bezig. Zonder tegenspraak gaven ze zich aan hun
loomheid over. De aantrekkingskracht van de aarde leek drievoudig versterkt op
hen in te werken. Alles betekende één grote inspanning. Elk vonkje energie dat
deze lichamen ter beschikking stond, werd verbruikt door de martelende
metamorfose, die in niets onderdeed voor de omslachtige ontpopping van een
rups. Toch kwam er maar in een heel enkel geval een vlinder uit.
12 juli 2013
"Ze keek naar dat huis, voor haar, en dacht aan de wonderlijke bestendigheid van dingen in de nimmer stilstaande stroom van het leven. Ze bedacht dat het is alsof je telkens als je ze meemaakt een soort dun laagje lak op ze achterlaat, de verf van bepaalde emoties die gedoemd zijn door het zonlicht te verschieten tot herinneringen."
Vertaling: Manon Smits
11 juni 2013
Marius Bauer
Niets hoeft verwijderd te worden,
Niet 't minst eraan toegevoegd.
Door waarachtig te kijken wordt de waarheid zichtbaar.
Dat zien is volledige bevrijding.
Asanga, boeddhistische leraar in India
uit: Verslaafd aan liefde
Jan Geurtz
29 mei 2013
John Cheever
Op een zondagmiddag lijkt elk spoorwegstation het hart van de tijd nabij. Zelfs midden in de zomer doen de schaduwen aan het najaar denken en is het alsof de mensen daar bijeen - de soldaat, de matroos, de oude dame met de bos bloemen in een stuk papier - zo willekeurig uit de gemeenschap zijn geplukt, zo sterk lijken op de mensen die bezocht worden door ziekte en dood dat we herinnerd worden aan die statige toneelstukken waarin, tegen het eind van de eerste acte, blijkt dat alle personages dood zijn. 'Doe even de soft shoe, Coverley,' zei Moses. 'Doe de buck and wing.' 'Ik ben niet meer zo soepel broer,' zei Coverly. 'Ik kan het niet meer.' 'O, probeer het toch maar, Coverley,' zei Moses. 'Probeer het toch maar...' En Coverley schoof klopper de klopper de klop over het perron en eindigde met een onbeholpen shuffle, een buiging en een blos. 'Wij zijn een heel getalenteerde familie,' zei hij tegen Melissa. Toen kwam de trein aanrijden en werden hun gevoelens, net als de papiertjes op het perron, in hopeloze verwarring alle kanten opgeblazen. Coverley omhelsde hen alletwee - hij leek in tranen - en stapte in de trein.
uit: Kroniek van de familie Wapshot
John Cheever
vertaling: Guido Golüke
22 mei 2013
Fritz Overbeck
Honora loopt over het zachte gras langs het raam maar ze horen haar niet, daarvoor zitten ze te hard te lachen. Halverwege het huis blijft ze staan en leunt zwaar met beide handen op haar stok, gegrepen door een emotie die zo heftig en zo naamloos is dat ze zich afvraagt of dit gevoel van eenzaamheid en verbijstering niet het mysterie van het leven is. Het is of heel haar wezen schrijnt, tot haar knieën slap worden en ze zo waarachtig naar inzicht hunkert dat ze haar hoofd heft en halfslachtig een gebed prevelt. Dan verzamelt ze haar krachten, stapt door de voordeur naar binnen en roept opgewekt door de gang: 'Ik ben het, Maggie.'
uit: Kroniek van de familie Wapshot
John Cheever
vertaling: Guido Golüke
10 mei 2013
Persoonlijk ben ik niet zo'n liefhebber van korte verhalen maar deze verhalen van Lydia Davis zijn geniaal!
"Maar er is nog een ander probleem dat ik Bob nu al een paar weken wil beschrijven: eindelijk, halverwege je leven, ben je slim genoeg om in te zien dat het allemaal niets voorstelt, zelfs succes stelt niets voor. Maar hoe kan iemand leren zichzelf als niets te zien als ze al zoveel moeite heeft gehad zichzelf als iéts te zien? Het is zo verwarrend. Je bent de eerste helft van je leven aan het leren dat je toch iets bent, en nu moet je de tweede helft leren jezelf als niets te zien. Je bent een negatief niets geweest, nu wil je een positiefs niets zijn. Ik ben begonnen aan een poging, deze eerste dagen van het nieuwe jaar, maar tot dusver is het behoorlijk lastig. De hele ochtend ben ik zowat niets, maar tegen het eind van de middag begint wat iets in me is zich te laten gelden. Dit gebeurt vele dagen. Tegen de avond zit ik vol met iets, en het is vaak iets lelijks en opdringerigs. Dus wat ik op dit moment denk, is dat ik te hoog mik, dat niets misschien te veel is, om te beginnen. Misschien moet ik voorlopig elke dag alleen maar proberen een beetje minder te zijn dan ik gewoonlijk ben."
Uit: Nieuwjaarsvomen - Varianten van ongemak en andere verhalen
Auteur: Lydia Davis
Vertaald door: Peter Bergsma
4 mei 2013
Otto de Kat
‘Hun huis lag in een web van groene laantjes, windstil was het en nergens lawaaiig. Verderop klonk het geruststellende geluid van een tuinman die de heg knipte, de hond van de buren groef met veel enthousiasme een gat in het grint. Duitsland was tot in alle uithoeken gemobiliseerd, wist ze, maar als je hier stond zou je dat niet zeggen.’
Een ingetogen, in sobere en fijnzinnige stijl geschreven roman, die mij wat sfeer betreft deed denken aan de roman 'Over het water' van Hans Maarten van den Brink. En dan de combinatie van de zomerse landerige sfeer in contrast met de dreiging van oorlogsgeweld.
Oscar, Nederlands diplomaat gestationeerd in Bern, Zwitserland, staat voor een duivels moreel dilemma dat zijn dochter Emma en haar man Carl, woonachtig in Berlijn, in groot gevaar zal brengen.
Indrukwekkende roman over de tweede wereldoorlog dat zich deels afspeelt in Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en een landerige buitenwijk van Berlijn, waardoor de oorlog iets lijkt uit een andere wereld.
Uit: Bericht uit Berlijn
Auteur: Otto de Kat
13 april 2013
Glijdt de maan
Voorbij
Zonder bedoeling?
Het is een bode, waarschuwend
Dat jouw leven verglijdt.
Zenspreuk anoniem
uit: Verslaafd aan liefde
Jan Geurtz
12 april 2013
Ansichtkaart Stenen
Loslaten
Ouders laten hun kinderen zelden los. Dus laten kinderen hen
los. Ze gaan door. Ze trekken verder. De momenten die hen vroeger vormden – een
moederlijke goedkeuring, een instemmend vaderlijk knikje – worden overschreven
door momenten van hun eigen prestaties. Pas veel later, als de huid zakt en het
hart verzwakt, beginnen kinderen te begrijpen: al hun verhalen en prestaties
bevinden zich boven op de verhalen van hun ouders, als stenen op stenen, onder
de wateren van hun leven.
- Mitch Albom -
2 april 2013
In het ziekenhuis heb ik veel gele zielen ontmoet, maar toen wist ik nog niet dat ze het waren. Ik dacht dat het vrienden waren, verwante geesten, mensen die me steunden, beschermengelen.
Ik kon maar niet begrijpen waarom iemand die je even daarvoor nog niet kende ineens een deel van jezelf kon worden, je beter begreep dan wie dan ook in deze wereld en je zo goed steunde dat je je begrepen en gekend voelde. Een gele ziel is een bijzonder persoon in je leven. Ze zitten ergens tussen geliefden en vrienden. Het is niet nodig elkaar vaak te zien of contact met hen te onderhouden.
Binnen de ziekenhuismuren, zo vlak bij de dood, zag Espinosa wat leven is. Bijna 10 jaar van zijn leven, van zijn 14e tot zijn 24e, bracht hij door in het ziekenhuis, om te vechten tegen een ziekte waarvan niet iedereen om hem heen het won. Dit autobiografische boek, de gele wereld, gaat over die tijd, waarin hij mensen leert kennen, die hem heel dierbaar blijven, en waarvan hij stukjes van hun leven met zich meedraagt. Hij ontdekte er het belangrijkste wat er te ontdekken viel: hoe kun je gelukkig leven, hoe schep je een gele wereld. En 'geel' staat voor zon, warmte, liefde, vriendschap. En humor. Al lezende word je als vanzelf meegezogen in die wereld, terwijl hij over ingrijpende gebeurtenissen schrijft.
Het laatste deel van het boek gaat over het vinden van 'gele zielen': mensen die je 'niet' toevallig ontmoet, en waarmee het meteen vertrouwd is, die je een spiegel voor kunnen houden. En hij geeft advies: ga naar ze op zoek, zij kunnen het verschil maken, ze kleuren je wereld geel van geluk.
De gele wereld
Albert Espinosa
Vertaling: Joke Mayer
19 maart 2013
"Want uiteindelijk zijn de grote strijdende partijen in ons bestaan niet de liefde en de dood, maar de liefde en de tijd. Meestal overleeft de liefde het verstrijken van de tijd niet. Maar soms wel. Dat kan haast niet anders."
Vertaald door: Mieke Trouw en Wim Scherpenisse
Abonneren op:
Posts (Atom)



















