Posts tonen met het label Liesbeth. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Liesbeth. Alle posts tonen

If you hold a seed

25 juli 2013


 
Elly Mackay

Een prachtig, engelstalig prentenboek met een verhaal dat laat zien wat er gebeurt als een jongetje een zaadje in de grond stopt en tegelijkertijd een wens uitspreekt.
Het zaadje wordt geleidelijk, met de seizoenen mee, een takje met knoppen en later een jong boompje.
Uiteindelijk, na jaren en jaren, is het een grote boom waar de jongen, inmiddels ook groot geworden, in kan zitten.

 

De platen in het boek zijn erg mooi. Elly Mackay, die het verhaal schreef en illustreerde, gaat daarmee op een heel bijzondere manier te werk.
Ze tekent eerst de figuurtjes, knipt ze uit, en zet deze vervolgens voor en achter elkaar, zodat er diepte gecreëerd wordt, en aquarelleert de achtergronden.
Het oogt eenvoudig, maar het heeft hierdoor een bijzondere zeggingskracht.

If you hold a seed
Elly Mackay

Koken met Quinoa

22 juli 2013


Regelmatig verschijnen er kookboeken die meer zijn dan een verzameling mooie plaatjes van verlokkende gerechten. Dit boek is er zo één.
Van Quinoa – uitgesproken als ‘kienowa’ – bestaan ten onrechte niet erg veel recepten.
Hoewel  Quinoa doorgaans een graan wordt genoemd, is het in feite het zaad van een plant uit de ganzevoetfamilie, verwant aan spinazie.




My New Roots - How to Cook Quinoa from My New Roots on Vimeo.


Het bevat meer eiwitten en mineralen dan menig ander graan en heeft een nootachtige smaak.  Het  heeft een laag gehalte aan koolhydraten en is op vele manieren te gebruiken in de keuken: soepen, salades, pasta, brood en in vegetarische gerechten.

Het boek heeft veel goede, niet ingewikkelde recepten.

Titel: Koken met Quinoa
Auteur: Rena Patten
Vertaling: Mariëlle Steinpatz

In het beloofde land

16 juli 2013





In dit boek volgen we de Ierse Lilly Dunne, 89 jaar oud.

Stap voor stap reconstrueert ze haar leven:  van het opgroeien in het Ierland van de jaren ’30 tot aan het eind van haar leven in de Verenigde Staten, als ze niet meer weet hoe ze de dood van haar kleinzoon Bill te boven moet komen.
Sebastian Barry weet sfeer te scheppen met dit boek met zijn rijke taal en brengt zo de Ierse geschiedenis tot leven.

Ik had hoge verwachtingen van dit boek; het voorgaande boek van Barry,  ‘De geheime schrift’  had me enthousiast gemaakt voor het lezen van ‘In het beloofde land’.
En ook dit boek is zeker weer een aanrader!

Auteur: Sebastian Barry
Vertaling: Johannes Jonkers

Bericht uit Berlijn

4 mei 2013

Otto de Kat


‘Hun huis lag in een web van groene laantjes, windstil was het en nergens lawaaiig. Verderop klonk het geruststellende geluid van een tuinman die de heg knipte, de hond van de buren groef met veel enthousiasme een gat in het grint. Duitsland was tot in alle uithoeken gemobiliseerd, wist ze, maar als je hier stond zou je dat niet zeggen.’

Een ingetogen, in sobere en fijnzinnige stijl geschreven roman, die mij wat sfeer betreft deed denken aan de roman 'Over het water' van Hans Maarten van den Brink. En dan de combinatie van de zomerse landerige sfeer in contrast met de dreiging van oorlogsgeweld.
Oscar, Nederlands diplomaat gestationeerd in Bern, Zwitserland, staat voor een duivels moreel dilemma dat zijn dochter Emma en haar man Carl, woonachtig in Berlijn, in groot gevaar zal brengen.
Indrukwekkende roman over de tweede wereldoorlog dat zich deels afspeelt in Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en een landerige buitenwijk van Berlijn, waardoor de oorlog iets lijkt uit een andere wereld.

Uit: Bericht uit Berlijn
Auteur: Otto de Kat

De gele wereld

2 april 2013





In het ziekenhuis heb ik veel gele zielen ontmoet, maar toen wist ik nog niet dat ze het waren. Ik dacht dat het vrienden waren, verwante geesten, mensen die me steunden, beschermengelen.
Ik kon maar niet begrijpen waarom iemand die je even daarvoor nog niet kende ineens een deel van jezelf kon worden, je beter begreep dan wie dan ook in deze wereld en je zo goed steunde dat je je begrepen en gekend voelde. Een gele ziel is een bijzonder persoon in je leven. Ze zitten ergens tussen geliefden en vrienden. Het is niet nodig elkaar vaak te zien of contact met hen te onderhouden.

Binnen de ziekenhuismuren, zo vlak bij de dood, zag Espinosa wat leven is. Bijna 10 jaar van zijn leven, van zijn 14e tot zijn 24e, bracht hij door in het ziekenhuis, om te vechten tegen een ziekte waarvan niet iedereen om hem heen het won. Dit autobiografische boek, de gele wereld, gaat over die tijd, waarin hij mensen leert kennen, die hem heel dierbaar blijven, en waarvan hij stukjes van hun leven met zich meedraagt. Hij ontdekte er het belangrijkste wat er te ontdekken viel: hoe kun je gelukkig leven, hoe schep je een gele wereld. En 'geel' staat voor zon, warmte, liefde, vriendschap. En humor. Al lezende word je als vanzelf meegezogen in die wereld, terwijl hij over ingrijpende gebeurtenissen schrijft.
Het laatste deel van het boek gaat over het vinden van 'gele zielen': mensen die je 'niet' toevallig ontmoet, en waarmee het meteen vertrouwd is, die je een spiegel voor kunnen houden. En hij geeft advies: ga naar ze op zoek, zij kunnen het verschil maken, ze kleuren je wereld geel van geluk.

De gele wereld
Albert Espinosa
Vertaling: Joke Mayer


Zes maanden in de Siberische wouden

5 februari 2013




Lake Keitele
Akseli Gallen-Kallela


Ik moest alsmaar in beweging zijn, ik was verslaafd aan ruimte. Ik rende achter de tijd aan, denkend dat die zich achter de horizon schuilhield.
'Het haastige verloop ervan compenseren door er intensief gebruik van te maken' (Montaigne, Essais), zo hanteerde ik de tijd die me steeds ontglipte.
Een vrij mens is de baas over de tijd. Wie de ruimte beheerst, is machtig, meer niet.
In de stad hebben we geen vat op de minuten, de uren, de jaren. Ze stromen uit de wond van de gepijnigde tijd.
In de blokhut komt de tijd tot rust. Hij vlijt zich aan je voeten neer als een vriendelijke oude hond, en opeens merk je niet eens meer dat hij er is. Ik ben vrij omdat mijn dagen dat zijn.

Schrijver en filosoof Sylvain Tesson besluit in 2010 het jachtige Parijse leven vaarwel te zeggen om zes maanden in een blokhut aan het Bajkalmeer in Siberië te gaan wonen, met de eerste buurman op 50 km afstand, waar het 's winters -30 graden vriest. Ondanks de ontberingen vindt hij daar het paradijs, en komt tot rust.
In zijn verslag van deze zes maanden zitten vele filosofische beschouwingen over het leven, maar ook de beschrijvingen van het dagelijks leven aan het meer en in de bossen zijn herkenbaar en heel mooi.

Sylvain Tesson
Zes maanden in de Siberische wouden
Vertaling: Eef Gratama

Saabyes circus

29 december 2012



Toen ik dertien jaar was, was mijn grootste wens op deze aarde een rode Fender Stratocaster, een gitaar die ik in een muziekhandel in de Bygdoy Allé had gezien. Maar daar had ik geen geld voor. De gitaar kostte 2250 kronen, ik had maar 47 kronen. Ik miste nog 2203 kronen en daarom nam ik een baantje aan als bloemenbezorger bij Finsens Flora.
En zo ontmoette ik Aurora Stern.
Want het is de volgorde van de gebeurtenissen die ons bezwaart, grote en kleine, die onverbiddelijk zijn opgesloten in de tijd, maar die zich later ontworstelen aan die greep, in de almanak van de herinnering en het verhaal. De herinnering verschuift. De herinnering versluiert en onthult, trekt af en telt bij, in een ander soort wiskunde, de herinnering kalefatert op.
En zo vertellen we het dan. De winter komt na de lente. Zondag komt na woensdag. Het noorden ligt naast het zuiden, het sneeuwt in juni, de August Aveny is een plek, Haxthausens gate 17 is een geheim, en de dood is niet het einde.
Het is, met andere woorden, mijn voorrecht om op de gebeurtenissen vooruit te lopen.

Kleurrijke personages komen voorbij in dit boek, dat autobiografische elementen bevat.
Als bloemenbezorger treedt de hoofdpersoon, een dertienjarige jongen, een wereld binnen van merkwaardige mensen en onbegrijpelijke gebeurtenissen. Zijn ontmoetingen leiden tot vriendschappen maar hebben ook verstrekkende gevolgen.
Al lezend wordt de cirkel rond: het boek begint en eindigt met een val.
Met veel plezier gelezen!

Saabyes Circus
Auteur: Lars Saabye Christensen
Vertaler: Paula Stevens



Thuis

7 november 2012

Toni Morrison


Ik bleef nog lang kijken naar die boom.
Hij leek zo sterk
Zo mooi
Verwond in zijn kern
Maar niet kleingekregen.
Cee legde een hand op mijn schouder
Heel licht.
Frank?
Ja?
Het is goed zo, broer. We zijn thuis.

Mooie, subtiele, met lichte toon geschreven, maar verontrustende roman over het leven van Frank en zijn zus Ycidra (Cee), beiden kleurlingen uit de Verenigde Staten, waar rassensegregatie in de jaren '50 nog aan de orde van de dag was, met als gevolg armoede en uitsluiting.
Zowel broer als zus zijn getraumatiseerd, Frank door deelname aan de Koreaanse oorlog, Cee door medische experimenten door de arts waar zij voor werkte.
Gaandeweg wordt duidelijk hoe de dramatische gebeurtenissen zich verhouden in de verhaallijnen van Cee en Frank.
Hij neemt haar uiteindelijk mee terug naar Georgia, waar ze beiden zijn opgegroeid.
Ze krijgen hulp van andere Afro-Amerikaanse vrouwen en worden in een hechte gemeenschap opgenomen.
Daarmee is de cirkel rond.
Met veel plezier gelezen, ondanks het zware thema.

Titel: Thuis
Auteur: Toni Morrison
Vertaler: Nicolette Hoekmeijer

Vertrek van station Atocha

17 september 2012





Madrid, Atocha Station


Van mijn flat liep ik de Calle de las Huertas door, stak de Paseo del Prado over, ging het museum binnen, en liep rechtstreeks naar zaal 58, waar ik me voor de Kruisafneming van Rogier van der Weyden posteerde. Meestal stond ik al binnen drie kwartier na mijn ontwaken voor het schilderij en wedijverden de hasj, de cafeïne en de slaap in mij nog met elkaar terwijl ik boven de bijna levensgrote figuren stond en op evenwicht wachtte. Maria valt voor eeuwig in onmacht; de blauwtinten van haar gewaad zijn in de Vlaamse schilderkunst nooit meer overtroffen. Haar houding is een vrijwel exacte afspiegeling van Jezus; Nicodemus en een helper houden zijn ogenschijnlijk gewichtloze lichaam omhoog. C. 1435; 220 x 262 cm. Olieverf op eiken paneel.

Tragi-komisch verhaal over een jonge Amerikaanse dichter, Adam Gordon, die een beurs heeft gekregen om in Madrid onderzoek te doen naar poëzie ten tijde van de Spaanse Burgeroorlog. Hij voelt zich alleen en heeft moeite zich staande te houden en vult zijn dagen met zwerven door het Prado, blowen, vrienden maken en gedichten schrijven. Maar zijn echte drijfveer is zijn verlangen naar diepgaande kunstzinnige ervaringen, en verbanden te kunnen leggen tussen poëzie en kunst. Wanneer dan op een dag in zijn nabijheid op Atocha Station een terroristische aanslag wordt gepleegd (in werkelijkheid gebeurd op 11 maart 2004), gaat het verhaal als in een stroomversnelling verder en krijgt hij steeds meer greep op de zaken om hem heen.
Voor het zover is, is het genieten van van de prachtige zinnen op bijna elke bladzijde.
Een compliment voor de vertaler.
En een aanrader dit debuut, in één middag uitgelezen!

Auteur: Ben Lerner
Titel: Vertrek van station Atocha
Vertaling: Ronald Vlek

Argentijnse avonden

23 juli 2012




Oudjaar vierde Rinus op de pedalen.
Vroeg in de ochtend van nieuwjaarsdag reed hij Istanboel binnen, waar hij overdonderd werd door de schoonheid van de moskeeën. De zes minaretten van sultan Ahmed vond hij ronduit indrukwekkend. Toen hij het heiligdom betrad, werd hij overweldigd door het interieur. 
'Wat een pracht. Je voelt je ineens geweldig klein worden. De hele vloer is belegd met handgeknoopte tapijten.'
Rinus, als technicus, liet geen detail aan zijn oog ontsnappen en sloot een schetsje bij om de constructie te verduidelijken voor zijn familieleden. 'En de korans die er liggen zijn geweldig dik en met de hand geschreven, als de ene schrijver doodging, schreef de volgende verder.'


Een verbazingwekkend verhaal over twee op drift geraakte jonge kinderen en hun vader, dat de lezer
de halve wereld over voert.
In het eerste deel vertrekt de vader op de fiets (!) van Rotterdam naar Nederlands-Indië; zijn aldaar geboren dochters varen op 5- en 6-jarige leeftijd op een vreselijke bootreis, zonder enige begeleiding naar Nederland, om uiteindelijk, in Argentinië met hun vader verenigd, een nieuw leven op te bouwen.
Ida, de oudste van de twee meisjes, zal uiteindelijk voor Nederland consul worden in Argentinië.
Voor het zover is, worden de twee meisjes liefdevol opgevangen in Tros Arroyos, een Hollandse kolonie bestaande uit gereformeerde nazaten van Hollandse en Friese landverhuizers uit ca. 1890, die een bestaan opbouwden in een onbekende wereld.
Boeiend en interessant, en met plezier gelezen.

Uit: Argentijnse avonden
Auteur: Carolijn Visser

De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

20 juli 2012






Er waren dagen dat hij zich meer verdiepte in wat hij om zich heen zag. Dan probeerde hij de juiste woorden te vinden om elke verandering te beschrijven, alleen begonnen ze soms door elkaar te lopen,
net als de mensen die hij had ontmoet.
Maar er waren ook dagen waarop hij zich nergens van bewust was, niet van zichzelf, niet van het feit dat hij wandelde, niet van het landschap.
Hij dacht dan aan niets, of in ieder geval niet iets wat verbonden was met woorden.
Hij bestond alleen maar. Hij voelde de zon op zijn schouders, zag een torenvalk door de lucht zweven, en aldoor duwde de bal van zijn voet zijn hiel van de grond, en verschoof zijn gewicht van het ene been naar het andere, en meer was er niet.



De met vaart geschreven roadmovie over het leven van Harold Fry begint als hij, wonend in het uiterste zuiden van Engeland, een kaartje krijgt van oud-collega Queenie, terminaal ziek in een hospice in een stad in het noordelijkste puntje van Engeland, aan de Noordzeekust.
Fry gaat een brief posten maar onderweg besluit hij door te lopen naar Queenie, naar het noorden.
Wat volgt is een charmante uiteenzetting van wat en wie hij onderweg allemaal tegenkomt.
Ontroerende, geestige en donkere momenten wisselen elkaar in dit verhaal in sneltempo af, zonder melodramatisch te worden.
Op het eind is er nog een laatste verrassende wending, subliem uitgewerkt.
Knap debuut, en zeker een aanrader.



De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry
Auteur: Rachel Joyce
Vertaling: Janneke Zwart

De haas met de amberkleurige ogen

9 juli 2012



Terug in Londen, stop ik een van de netsukes in mijn jaszak en draag hem een daglang met me mee.
Ik heb gekozen voor de netsuke van een rijpe mispel, gemaakt van kastanjehout in Edo, het oude Tokio. 
Een netsuke is zo licht en klein, dat hij gemakkelijk gaat zwerven en haast verdwijnt tussen sleutels en kleingeld. Je vergeet gewoon dat je hem bij je hebt.
Zo nu en dan laat ik het voorwerp in mijn zak tussen mijn vingers rollen. Ik besef hoeveel het me doet: hoe dit harde én zachte, gemakkelijk kwijt te raken voorwerp zich heeft weten te handhaven.
Ik moet een manier vinden om het verhaal daarachter te achterhalen.
Het bezit van de netsukes, het feit dat ik ze geërfd heb, betekent dat mij een verantwoordelijkheid is gegeven - jegens de netsukes zelf én alle mensen die ze eerder in bezit hebben gehad.
Ik voel me onzeker en onbehaaglijk over de precieze grenzen van deze verantwoordelijkheid.

Een verzameling van 264 Netsukes (kleine Japanse figuurtjes van hout en ivoor) uit 1870 die de Britse schrijver/keramist Edmund de Waal heeft geërfd van een oudoom uit Japan staat centraal in dit boek en is de kleine geschiedenis binnen het grote verhaal van de familie van de schrijver, de puissant rijke joodse bankiersfamilies Ephrussi en De Waal.
Het speelt zich voornamelijk af in Odessa en Parijs eind 19e eeuw en Wenen begin 20e eeuw.
Het is een verhaal over rijkdom, leven in weelde, maar ook over alles verliezen, het opkomende antisemitisme, de jodenvervolging en de tweede wereldoorlog.
Het boek is een intiem portret van een familie, een ware ontdekkingstocht.
Goed geschreven en een echte aanrader!

Titel: De haas met de amberkleurige ogen
Auteur: Edmund de Waal
Vertaling: Willeke Lempens

Zaadbommen

2 juni 2012



Verreweg het leukste boek dat dit jaar op tuingebied is verschenen, is:  'Zaadbommen, guerrilla tuinieren met bloemen' van Josie Jeffery. Zaadbommen zijn bolletjes die je maakt van zaden, compost en kleipoeder en kunnen je hele omgeving veranderen.



Deze bolletjes kunnen overal neergegooid of neergelegd worden, waarna ze hun kleurrijke inhoud loslaten.
Je kunt zaadbommen maken van bloemenzaad om je omgeving op te fleuren, maar ook van zaad dat insecten en vlinders kan lokken, en je kunt ze ook gebruiken om je eigen voedsel te kweken als je bolletjes maakt van groentezaden.



De compost en klei fungeren als drager voor de zaden, zodat deze kunnen worden gelanceerd over muren en schuttingen, naar onbereikbare stukken grond zoals braakliggend terrein.
Zo brengen zaadbommen kleur en karakter aan plekken die anders onaantrekkelijk zouden zijn, vol rommel als steen, glas en oude winkelwagentjes. Van die lelijke plekken waarvan iedereen denkt: ach, wat maakt het uit, het is hier toch al een zooitje.
Dit boek is een handleiding om zelf zaadbommen te maken. Een grappige, praktische en dynamische manier om kennis te maken met het guerrillatuinieren!


Auteur: Josie Jeffery
afbeeldingen uit het boek

Als je me vraagt te komen

13 april 2012


‘Meneer Martín, het is tijd om naar de operatiekamer te gaan. Is er iemand met u meegekomen?’ vroeg de broeder.
‘Nee, er is niemand met mij meegekomen,’ antwoordde hij snel.
‘Dus u heeft niemand die op u wacht terwijl u wordt geopereerd?’
‘Ik heb er veel die op me wachten als het misgaat, maar niemand als het goed gaat’.
De broeder schaamde zich een beetje.
‘Ik zal wel op u wachten’, flapte ik eruit zonder echt te bevatten wat ik zei.
Voor het eerst glimlachte meneer Martín, een glimlach waar de blijdschap vanaf straalde.
‘Dank je, fluisterde hij. ‘Het is veel fijner om daar uit te komen als er iemand op je wacht.’
Dan heb ik tenminste het gevoel dat ik het voor iemand doe en dat is belangrijk.
Wist je dat in het theater alleen maar wordt opgetreden als er tenminste evenveel toeschouwers als acteurs zijn?’ Ik schudde mijn hoofd.
‘Nu kan ik optreden, want ik heb een toeschouwer. Ik zal mijn best doen, voor jou.’
De broeder nam hem mee en toen ik alleen achterbleef was ik vastbesloten mijn taak van trouwe kameraad te vervullen.
Een jongetje van tien als aanspreekpunt voor een man van negentig.

De hoofdpersoon,  een 39-jarige man, staat op een kruispunt in zijn leven. Zijn vriendin heeft hem verlaten en hijzelf staat op het punt af te reizen naar Capri, waar hij een vermist kind moet opsporen. Zelf is hij als kind tot tweemaal toe weggelopen. Eenmaal op het eiland aangekomen, komt hij vooral zichzelf tegen als hij geconfronteerd wordt met het verleden. Dit verhaal, met een poëtische en filosofische inslag, heeft een sprookjesachtige sfeer. Dat komt vooral door de beschrijving van het eiland en de ontmoetingen op cruciale momenten met de ‘helpers’ in zijn leven, de bokser George en de vuurtorenreparateur Martín.
Betoverend mooi en zeker een aanrader.

Vertaling: Joke Mayer



In het huis van de dichter

15 maart 2012

Jan Brokken

In de boekhandel nam hij direct de roltrappen naar de vierde verdieping, waar de Russische boeken lagen uitgestald. Hij kocht er tien, dichtbundels en memoires, en van ieder boek vroeg hij of ik het kende.
De herinneringen van de weduwe van Dostojewski had ik toevallig zelf net gelezen, zij het dan in het Nederlands - het boek was uitgekomen in de serie Privé-domein.
'Wat raad je me nog aan?' vroeg hij, voor we naar de kassa liepen.
Toen ik de briefwisseling van Boris Pasternak en Marina Tvetajeva pakte, kon het tussen ons niet meer stuk.
'Ik ontmoet te weinig mensen die lezen,' zei hij, en met lezen bedoelde hij: die Russische schrijvers lezen.

Bijzonder boek van schrijver/journalist Jan Brokken over de hechte vriendschap met Youri Egonov (1954-1988), een uit Rusland gevluchte pianist. Ze leerden elkaar als buren op de Brouwersgracht kennen en hadden veel dezelfde interesses: pianomuziek, Russische literatuur, gedichten, reizen, godsdienst.
Door de vele beschrijvingen van componisten en muziekuitvoeringen heeft het boek iets extra's.
Daarnaast is het ook een tijdsbeeld van het benauwende leven in de Sovjet Unie.
Het boek eindigt met de dood van Youri op 33-jarige leeftijd aan Aids.
Het is een prachtig en ontroerend boek.

In het huis van de dichter
Jan Brokken

Het verdriet van de engelen

23 januari 2012



Maria reikt de jongen een verkreukeld stukje papier aan. We hebben een rekening in de winkel op Vlakbank, zegt ze, daar hebben ze soms boeken. Kun je voor mij drie boeken uitkiezen die je bevallen, het liefst gedichten?
Denk je dat ik de juiste kan uitkiezen, vraagt hij. 
Ik zag hoe je las, zegt ze alleen maar. Kies die boeken uit, die ........anders zijn.........waar de woorden niet stom op de bladzijden zitten, maar opzweven en ons vleugels geven, zelfs al is de mensen de lucht niet gegeven om te vliegen.

In 'Het verdriet van de engelen', het tweede deel van de trilogie na 'Hemel en hel' neemt Stéfansson de lezer mee naar een wereld vol sneeuw, ijs, kou en enorme inspanningen. In 'Hemel en hel' was het water en de zee alomtegenwoordig, in dit verhaal zijn het de sneeuw en de bergen. Stéfansson's personages spreken erg tot de verbeelding. Opvallend is het poëtische taalgebruik van de schrijver.
Ook de liefde voor de dichtkunst en de literatuur spelen weer een grote rol in dit verhaal.
Heel erg mooi en indrukwekkend  is dit boek.


Uit: Het verdriet van de engelen
Jón Kalman Stéfansson
Vertaling: Marcel Otten

De hemel bestaat niet

24 november 2011



 
Als we weer in de auto zitten, op weg naar zijn huis, begint mijn vader te snuiven en te snotteren.
Ik hoef niet te vragen waarom hij huilt, want dat begrijp ik zo wel.
Mijn moeder heeft bij het afscheid gevraagd waarom hij wegging. Kon hij niet bij haar blijven? Waar woonde hij dan tegenwoordig?
Hij veegt met de rug van zijn hand zijn neus en ogen droog en zegt dat het mislukken van zijn huwelijk het failliet van zijn leven is. Ik heb met hem te doen, maar dat zeg ik niet.
Ik zeg dat hij overdrijft.
"Het failliet van uw leven, kom op, vader."
Volgens hem ben ik degene die overdrijft. "Het failliet van een leven. Dat zeg ik. Een leven."

Jannetje Koelewijn is in dit boek verteller en personage ineen. Het is het verhaal van haar ouders en het gereformeerde gezin waarin ze opgroeide in de jaren 60 en 70, in Tuindorp Oostzaan in Amsterdam. Centraal staat de vader die alles heeft bereikt wat hij wilde in het leven, op zijn 66e nog meester in de rechten wordt en al zijn kinderen een universitaire studie kon laten volgen, maar op het eind achterblijft als een gebroken man. Het geloof speelt een grote rol in dit boek. Zijdelings komt ook de moeder aan bod, die ten onder gaat aan depressie en haar jongste kinderen verwaarloost. De schrijfster wil de waarheid vertellen. Ze doet dat op een milde, maar messcherpe toon, met mooie dialogen.

De hemel bestaat niet - Over het leven van mijn ouders
Jannetje Koelewijn

Alsof het voorbij is

3 november 2011

Julian Barnes

In die tijd zagen we onszelf min of meer als gevangenen in een kooi, wachtend op het moment dat waarop we  zouden worden losgelaten op ons leven.
En als dat moment kwam, zou ons leven - en daarmee de tijd zelf - zich versnellen. Hoe konden we weten dat ons leven allang begonnen was, dat er al voordeel was verkregen, al schade aangericht?
En dat nadat we waren losgelaten alleen maar in een nog grotere kooi  zouden belanden, waarvan de grenzen aanvankelijk niet te onderscheiden zouden zijn.

Hoofdpersoon Tony, tevens de ik-verteller van deze korte roman, en zijn drie vrienden Colin, Alex en de non-conformistische Adrian, maken je deelgenoot van hun onzekerheden en twijfels over hun schoolleven en het leven daarna.
Als Tony, dertig jaar later en gepensioneerd, tot het inzicht komt dat zijn herinneringen totaal niet kloppen met de werkelijkheid, slaan bij hem de stoppen door.
Na de twee laatste (lees: schokkende) bladzijden wil je meteen opnieuw beginnen met dit boek, omdat je wellicht over de aanwijzingen er naartoe heen hebt gelezen.
Winnaar van de Man Booker Prize 2011. Terecht.

Vertaling: Ronald Vlek

Eva slaapt

14 oktober 2011


Francesca Melandri


De romantische ziel is de ziel die ervan overtuigd is dat het landschap hem iets te vertellen heeft, dat het landschap altijd op het punt staat iets te onthullen wat de mensen die het bewonen nog niet weten, of zijn vergeten, of onbelangrijk vinden; dat geografie in feite een boek is, geschreven in een ons onbekende taal maar waarvan de betekenis ons, misschien ooit, zal worden geopenbaard.

Een onverzettelijke Duitstalige bevolkingsgroep in Zuid-Tirol, na de tweede wereldoorlog  gedwongen ingelijfd bij Noord-Italië, en het daarbijbehorende berglandschap is de achtergrond voor dit liefdesverhaal van de mooie Gerda, chefkok in een restaurant en afkomstig uit een arm boerenmilieu en Vito, een 'carabiniere' uit Calabrië, het uiterste zuiden van Italië, die met zijn peloton rust en stabiliteit moet brengen in het gebied. We volgen het hoofdpersonage Eva, de volwassen dochter van Gerda, op een treinreis naar Zuid-Italië, om nog éénmaal haar, niet-biologische vader te ontmoeten. Een indrukwekkend boek, niet in de laatste plaats door de gedetailleerde beschrijving van de historische en politieke gebeurtenissen.

Vertaling: A. Habers

Lex

28 september 2011

Lex
James Mylet

Voordat ik afscheid neem en weer naar school ga, stel ik de quizvraag van de middag. Vandaag is dat: 'Hoeveel kleuren heeft een regenboog? En dat zouden wij moeten weten, want hier in Connemara zien we meer regenbogen dan waar ook ter wereld, jazeker, en dat is een Lexfeit.'
Een 'Lexfeit' weten ze, is iets wat ik verzin en niet kan bewijzen.
'Om half vijf ben ik er weer, op tijd voor het slotakkoord, dus graag tot dan,' en ik schakel terug naar de playlist.

Met de precisie van een helicopterview aanschouwt een middelbare scholier in zijn eindexamenjaar zijn leven in een dorp aan de westkust van Ierland. Hoofdpersoon Lex staat op het punt om te vertrekken naar Londen om verder te studeren. Hij beheert een radiozender die zijn lievelingsmuziek uitzendt in de regio waar hij woont.  Het wel en wee van dit laatste schooljaar wordt nauwgezet beschreven en bekeken vanuit het perspectief van zijn vrienden en familieleden. Ik heb genoten van dit boek. Een aanrader.

Vertaling: Harry Pallemans