Posts tonen met het label Geschiedenis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Geschiedenis. Alle posts tonen

Het verhaal van Ana Mladic

24 juni 2013



Het verhaal van Ana Mladic, dochter van Ratko Mladic, is gebaseerd op waargebeurde feiten, geruchten en vermoedens. Wat de werkelijke reden is van de zelfmoord van Ana Mladic blijft de vraag, maar veel interessanter is het feit dat de auteur naast het verhaal van Ana Mladic een zeer uitgebreid en duidelijk beeld schept van de oorlog in voormalig Joegoslavië.

De oorlog op de Balkan was het eerste grote conflict sinds de Tweede Wereldoorlog dat heel veel mensen het leven kostte en op de vlucht deed slaan. Het gebeurde in Europa, de bakermat van de beschaving, op slechts een uurtje vliegen van ons vandaan. Hoe kon het dat de bevolking in Joegoslavië jarenlang in harmonie samenleefde, elkaar vervolgens de dood indreef? Werden daarvoor de spanningen, die al vanaf de Eerste Wereldoorlog stammen, op sublieme wijze door het communistische regime, onder leiding van Tito, de kop ingedrukt? 

Fragment uit het boek:
"Toen er een patriottische wind ging waaien, uit een andere hoek dan die in het Joegoslavië van Tito, die ons veertig jaar lang had ingeprent dat Serviërs, Kroaten, Slovenen, Macedoniërs, Bosniërs, Montenegrijnen en zelfs Albanezen (die Illyriërs) broeders waren en één land, één vlag en één bestemming met elkaar deelden, ontdekten we na de dood van de maarschalk dat dit niet klopte, dat we geen broeders waren en zelfs geen neven en nichten: in de grond van de zaak, in de troebele, stroperige grond, in het slib of de drab van het historische verleden, waren we vijanden. Of hadden de Kroaten, Serviërs en Bosnische moslims elkaar niet flink te pakken genomen tijdens de Tweede Wereldoorlog? Hoe konden Serviërs de broeders van Kroaten zijn, zonen en kleinzonen van de beruchte ustaša’s, bondgenoten van de nazi’s, wreder zelfs dan zij? Hoe kunnen we ooit Jasenovac vergeten, een van de grootste concentratiekampen in het Europa van het Derde Rijk, opgericht door Kroatische ustaša’s en geleid door katholieke priesters, waar meer dan zeshonderdduizend Serviërs de dood vonden?"

Dit boek geeft inzicht in de loop van de geschiedenis waardoor je meer gaat begrijpen van dit waanzinnig ingewikkelde conflict. Een boek dat iedereen zou moeten lezen!




Argentijnse avonden

23 juli 2012




Oudjaar vierde Rinus op de pedalen.
Vroeg in de ochtend van nieuwjaarsdag reed hij Istanboel binnen, waar hij overdonderd werd door de schoonheid van de moskeeën. De zes minaretten van sultan Ahmed vond hij ronduit indrukwekkend. Toen hij het heiligdom betrad, werd hij overweldigd door het interieur. 
'Wat een pracht. Je voelt je ineens geweldig klein worden. De hele vloer is belegd met handgeknoopte tapijten.'
Rinus, als technicus, liet geen detail aan zijn oog ontsnappen en sloot een schetsje bij om de constructie te verduidelijken voor zijn familieleden. 'En de korans die er liggen zijn geweldig dik en met de hand geschreven, als de ene schrijver doodging, schreef de volgende verder.'


Een verbazingwekkend verhaal over twee op drift geraakte jonge kinderen en hun vader, dat de lezer
de halve wereld over voert.
In het eerste deel vertrekt de vader op de fiets (!) van Rotterdam naar Nederlands-Indië; zijn aldaar geboren dochters varen op 5- en 6-jarige leeftijd op een vreselijke bootreis, zonder enige begeleiding naar Nederland, om uiteindelijk, in Argentinië met hun vader verenigd, een nieuw leven op te bouwen.
Ida, de oudste van de twee meisjes, zal uiteindelijk voor Nederland consul worden in Argentinië.
Voor het zover is, worden de twee meisjes liefdevol opgevangen in Tros Arroyos, een Hollandse kolonie bestaande uit gereformeerde nazaten van Hollandse en Friese landverhuizers uit ca. 1890, die een bestaan opbouwden in een onbekende wereld.
Boeiend en interessant, en met plezier gelezen.

Uit: Argentijnse avonden
Auteur: Carolijn Visser

De haas met de amberkleurige ogen

9 juli 2012



Terug in Londen, stop ik een van de netsukes in mijn jaszak en draag hem een daglang met me mee.
Ik heb gekozen voor de netsuke van een rijpe mispel, gemaakt van kastanjehout in Edo, het oude Tokio. 
Een netsuke is zo licht en klein, dat hij gemakkelijk gaat zwerven en haast verdwijnt tussen sleutels en kleingeld. Je vergeet gewoon dat je hem bij je hebt.
Zo nu en dan laat ik het voorwerp in mijn zak tussen mijn vingers rollen. Ik besef hoeveel het me doet: hoe dit harde én zachte, gemakkelijk kwijt te raken voorwerp zich heeft weten te handhaven.
Ik moet een manier vinden om het verhaal daarachter te achterhalen.
Het bezit van de netsukes, het feit dat ik ze geërfd heb, betekent dat mij een verantwoordelijkheid is gegeven - jegens de netsukes zelf én alle mensen die ze eerder in bezit hebben gehad.
Ik voel me onzeker en onbehaaglijk over de precieze grenzen van deze verantwoordelijkheid.

Een verzameling van 264 Netsukes (kleine Japanse figuurtjes van hout en ivoor) uit 1870 die de Britse schrijver/keramist Edmund de Waal heeft geërfd van een oudoom uit Japan staat centraal in dit boek en is de kleine geschiedenis binnen het grote verhaal van de familie van de schrijver, de puissant rijke joodse bankiersfamilies Ephrussi en De Waal.
Het speelt zich voornamelijk af in Odessa en Parijs eind 19e eeuw en Wenen begin 20e eeuw.
Het is een verhaal over rijkdom, leven in weelde, maar ook over alles verliezen, het opkomende antisemitisme, de jodenvervolging en de tweede wereldoorlog.
Het boek is een intiem portret van een familie, een ware ontdekkingstocht.
Goed geschreven en een echte aanrader!

Titel: De haas met de amberkleurige ogen
Auteur: Edmund de Waal
Vertaling: Willeke Lempens