Posts tonen met het label Christa. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Christa. Alle posts tonen

Het ware verhaal van haar en mij

25 augustus 2016

http://www.denieuweboekerij.nl/het-ware-verhaal-van-haar-en-mij

Een absolute aanrader deze nieuwe roman van Delphine de Vigan!

Een mooie alinea passend bij deze tijd van het jaar en ongetwijfeld niet alleen heel herkenbaar voor mij maar voor velen:

"Net als anderen denk en praat ik in schooljaren, van september tot juni, met de zomer als een soort interval, een tussenliggende periode waarin je niks hoeft. Ik heb lang gedacht dat dit een typische afwijking van huismoeders is, wier biologische klok uiteindelijk de cyclus van de schoolkalender volgt, maar ik geloof nu dat het vooral het kind in mij, in ons is, wiens leven zo lang in stukken is opgedeeld dat het een hardnekkig spoor heeft achtergelaten in onze perceptie van de tijd. De grote vakantie was voorbij. Het was tijd voor nieuwe aankopen en goede voornemens. Een nieuw begin."

In het licht van wat wij weten

29 mei 2015

http://www.denieuweboekerij.nl/in-het-licht-van-wat-wij-weten
Zia Haider Rahman

Heb je een paar dagen vrij...? Dompel je dan onder in dit boek! Laat je meevoeren in het gesprek tussen de naamloze verteller en zijn oude studievriend Zafar. 
Waar gaat het boek over? Werkelijk van alles; oorlog, geld, hebzucht, geloof, vriendschap, liefde, afkomst...
Ik heb genoten van dit indrukwekkende (en soms ook zeer filosofische) debuut!

"In de salon van Penelope Hampton-Wyvern, voldeed elk detail aan ongeschreven wetten .... Het geheel mocht misschien de indruk wekken van een gerichte smaak en bewuste keuzes, maar was eigenlijk bepaald door wat wel en niet hoorde. Wat voor vrijheid van keuze heb je als je smaak zo verregaand wordt bepaald door je stand? Waar blijft je vrijheid als hetgeen je kiest eigenlijk een voorgeschreven keuze is?
Ik heb altijd gevonden dat de mogelijkheid om te kiezen iets heel bijzonders is in het leven. Het verbergt zich in de krochten van de tijd en verrast ons wanneer we denken dat we eigenlijk geen kant meer op kunnen. Wat betreft onze tijdsspanne op aarde hebben we geen enkele keus, en ook niets te willen, vrije wil of niet. Zonder het te willen worden we geboren en tegen onze wil gaan we dood. We kiezen onze moeder niet uit, net zomin als moeders de kinderen uitkiezen die ze baren. We kiezen niet voor de maatschappelijke positie van onze ouders, hun huis of erfenis, de talenten die we in de schoot geworpen krijgen. Noch kiezen we voor de omstandigheden waarin we de de voor ons bepalende vroege jeugd doorbrengen, waarin onze hersenen vaste vorm aannemen en de zenuwbanen het verloop van ons leven zullen bepalen. Meestal houden we ons aan ongeschreven regels. Dat kunnen regels zijn die opgelegd worden door cultuur en omstandigheden, patronen die we in onze gevoelige kinderjaren krijgen ingeprent, of regels die al in ons brein besloten liggen, verweven met het DNA van onze biologische ouders. Toch zijn dat allemaal regels waarmee we moeten leven en waardoor we worden geregeerd. Het idee dat we keuzes kunnen maken op onze weg door het leven, de vrije wil waar we prat op gaan, is slechts een afspiegeling van wat ons lichaam dicteert, een beeld in de vervormende spiegel van het ego, een begoocheling van het licht."

Uit: In het licht van wat wij weten - Zia Haider Rahman
Vertaling: Anne Jongeling en Carla Hazewindus


Paperblanks micro

27 maart 2015

http://www.denieuweboekerij.nl/kantoor/paperblanks/micro

Heel mooi die micro notitieboekjes van Paperblanks! Maar wat kan je doen met zo'n klein boekje......?
 
Dit bijvoorbeeld!






Micro notitieboekjes van Paperblanks
Tekeningen: Christa Mulder

Kom hier dat ik u kus

7 november 2014



Op een ongelofelijk mooie manier brengt Griet Op De Beeck de emoties en gevoelens van Mona, de hoofdpersonage van haar roman, onder woorden, waardoor je heel dichtbij komt!

Mona groeit op in een gezin 'met gebreken' en worstelt met de moeizame relatie die zij heeft met haar vader en stiefmoeder. Het boek behelst drie episodes uit het leven van Mona: als kind, als vierentwintigjarige en als vijfendertigjarige. In het derde deel zet de ziekte van haar vader iets in beweging bij Mona...

"Ik zie papa voor mij, met zijn neus tegen het dampige raam, zoals kinderen doen. Hij die vanuit zijn praktijk naar buiten keek, naar de voortuin waar Alexander en ik een sneeuwman maakten. Hij stak zijn duim op, dat weet ik nog, en hij lachte, geloof ik, ik zwaaide naar hem, toen stapte hij weer weg van het raam, ik zag hem niet meer. Zo dun is de grens tussen er zijn en er niet zijn."

Een verbluffend goed boek!



Kom niet dichterbij

10 april 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/kom-niet-dichterbij

Zeer goed geschreven, indrukwekkend en heftig boek voor (jong)volwassenen! 

Reva heeft een gecompliceerd karakter. Ze kampt met irreële angsten, heeft een eetprobleem, is obsessief, destructief, manipulatief en depressief. Vaak durft ze het leven niet aan te gaan en besluit dan de hele dag in bed te blijven liggen. Reva gebruikt haar zus Marjolijn als klankbord, belt haar - vaak midden in de nacht - om haar te overspoelen met al haar gedachtes om zo haar hoofd "leeg" te maken.

Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Marjolijn, waardoor Reva voor de lezer een beetje op afstand blijft. Maar des te meer wordt door dit vertelperspectief duidelijk hoe zwaar het is voor familieleden om te dealen met dit soort gedrag. Het geduld en de energie die het kost, de frustraties en de machteloosheid, de worsteling tussen willen helpen en grenzen stellen.... dit is door Erna Sassen geweldig goed weergegeven!

Titel: Kom niet dichterbij
Auteur: Erna Sassen

De ontheemden

28 februari 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/de-ontheemden



Deze goed geschreven en indrukwekkende roman van Amin Maalouf is absoluut een aanrader!
Door de verschillende standpunten ten aanzien van het politieke en religieuze conflict in Libanon komen de relaties binnen een vriendengroep van jonge studenten onder druk te staan. Een verhaal over verloren vriendschap, trouw en keuzes maken. En vooral ook over begrip hebben voor hen die andere keuzes maken.

De ontheemden
Amin Maalouf

31 januari 2014


"De kaalheid  van deze ruimte geeft haar rust, alsof een paar hemdjes en een stuk of drie boeken haar enige bezit vormden. Ze is bang voor te veel spullen, ze is bang voor wat haar thuis te wachten staat, de kasten vol kleren, brieven, papieren en vaatwerk. Ze is bang voor de gehechtheid aan al die dingen die ze onwillekeurig voelt, voor de afhankelijkheid. Ze is bang voor al die voorwerpen die ze als rammelende pannen achter zich aansleept. Ze wilde dat ze in staat was om alles weg te gooien, om niets te bezitten. Al dat overtollige in haar en buiten haar waar ze geen raad mee weet."

Alinea uit: Dagen zonder honger - Delphine de Vigan
Vertaald door: Geertrui Marks & Lia Tuijtelaars

Driemaal bij dageraad

19 juli 2013


Vanochtend begonnen in deze novelle van Alessandro Baricco. In één ruk uitgelezen; geniaal boek! Niet alleen prachtig geschreven maar ook briljant bedacht en uitgewerkt. Drie verhalen die afzonderlijk geloofwaardig zijn maar naast elkaar, als je de verbinding ziet, nooit in werkelijkheid zouden kunnen plaatsvinden. Baricco speelt met de tijd maar op zo'n manier dat het verhaal van de twee personages volkomen duidelijk is; magnifiek!






Het verhaal van Ana Mladic

24 juni 2013



Het verhaal van Ana Mladic, dochter van Ratko Mladic, is gebaseerd op waargebeurde feiten, geruchten en vermoedens. Wat de werkelijke reden is van de zelfmoord van Ana Mladic blijft de vraag, maar veel interessanter is het feit dat de auteur naast het verhaal van Ana Mladic een zeer uitgebreid en duidelijk beeld schept van de oorlog in voormalig Joegoslavië.

De oorlog op de Balkan was het eerste grote conflict sinds de Tweede Wereldoorlog dat heel veel mensen het leven kostte en op de vlucht deed slaan. Het gebeurde in Europa, de bakermat van de beschaving, op slechts een uurtje vliegen van ons vandaan. Hoe kon het dat de bevolking in Joegoslavië jarenlang in harmonie samenleefde, elkaar vervolgens de dood indreef? Werden daarvoor de spanningen, die al vanaf de Eerste Wereldoorlog stammen, op sublieme wijze door het communistische regime, onder leiding van Tito, de kop ingedrukt? 

Fragment uit het boek:
"Toen er een patriottische wind ging waaien, uit een andere hoek dan die in het Joegoslavië van Tito, die ons veertig jaar lang had ingeprent dat Serviërs, Kroaten, Slovenen, Macedoniërs, Bosniërs, Montenegrijnen en zelfs Albanezen (die Illyriërs) broeders waren en één land, één vlag en één bestemming met elkaar deelden, ontdekten we na de dood van de maarschalk dat dit niet klopte, dat we geen broeders waren en zelfs geen neven en nichten: in de grond van de zaak, in de troebele, stroperige grond, in het slib of de drab van het historische verleden, waren we vijanden. Of hadden de Kroaten, Serviërs en Bosnische moslims elkaar niet flink te pakken genomen tijdens de Tweede Wereldoorlog? Hoe konden Serviërs de broeders van Kroaten zijn, zonen en kleinzonen van de beruchte ustaša’s, bondgenoten van de nazi’s, wreder zelfs dan zij? Hoe kunnen we ooit Jasenovac vergeten, een van de grootste concentratiekampen in het Europa van het Derde Rijk, opgericht door Kroatische ustaša’s en geleid door katholieke priesters, waar meer dan zeshonderdduizend Serviërs de dood vonden?"

Dit boek geeft inzicht in de loop van de geschiedenis waardoor je meer gaat begrijpen van dit waanzinnig ingewikkelde conflict. Een boek dat iedereen zou moeten lezen!




Niets weerstaat de nacht

24 mei 2013

Delphine de Vigan


 "Het is een van de allereerste beelden die mij zijn bijgebleven van mijn moeder, waarbij ik dan al gebukt ga onder mijn onmacht ten aanzien van het lijden dat haar overweldigt."

Ik zag dit boek bij mijn vriendin op haar nachtkastje liggen. Het zat vol met gele memo briefjes en op veel bladzijden waren zinnen onderstreept en kanttekeningen gemaakt. Met pen en papier in de aanslag begon ik aan het boek. De schrijfstijl van Vigan sprak direct aan. Het kostte me af en toe moeite de tijd te nemen om aan te tekenen wat ik mooi vond, ik wilde verder lezen.

Na de dood van haar moeder hoopt Delphine de Vigan door het schrijven van haar familieverhaal, dichter bij haar moeder te komen en haar moeder beter te begrijpen. Het familieverhaal is een aaneenschakeling van dramatische gebeurtenissen en leest als een roman. Maar boeiender nog zijn de hoofdstukken waarin Vigan haar worsteling omschrijft ten aanzien van het zo waarheidsgetrouw opschrijven van haar familiegeschiedenis. Want wat is de waarheid? Iedereen heeft zijn/haar eigen waarheid en ook binnen één familie komen die zelden overeen.

Absolute aanrader!


Varianten van ongemak en andere verhalen

10 mei 2013


Persoonlijk ben ik niet zo'n liefhebber van korte verhalen maar deze verhalen van Lydia Davis zijn geniaal!

"Maar er is nog een ander probleem dat ik Bob nu al een paar weken wil beschrijven: eindelijk, halverwege je leven, ben je slim genoeg om in te zien dat het allemaal niets voorstelt, zelfs succes stelt niets voor. Maar hoe kan iemand leren zichzelf als niets te zien als ze al zoveel moeite heeft gehad zichzelf als iéts te zien? Het is zo verwarrend. Je bent de eerste helft van je leven aan het leren dat je toch iets bent, en nu moet je de tweede helft leren jezelf als niets te zien. Je bent een negatief niets geweest, nu wil je een positiefs niets zijn. Ik ben begonnen aan een poging, deze eerste dagen van het nieuwe jaar, maar tot dusver is het behoorlijk lastig. De hele ochtend ben ik zowat niets, maar tegen het eind van de middag begint wat iets in me is zich te laten gelden. Dit gebeurt vele dagen. Tegen de avond zit ik vol met iets, en het is vaak iets lelijks en opdringerigs. Dus wat ik op dit moment denk, is dat ik te hoog mik, dat niets misschien te veel is, om te beginnen. Misschien moet ik voorlopig elke dag alleen maar proberen een beetje minder te zijn dan ik gewoonlijk ben."

Uit: Nieuwjaarsvomen - Varianten van ongemak en andere verhalen
Auteur: Lydia Davis
Vertaald door: Peter Bergsma

Schroder

14 maart 2013


Een boek met een indrukwekkend verhaal dat Amity Gaige op een bijzondere manier geschreven heeft; in de vorm van een lange brief. De schrijver van de brief is Eric Schroder die op veertienjarige leeftijd de identiteit aanneemt van Eric Kennedy. Wanneer hij steeds meer in zijn eigen leugen gaat geloven is er bijna geen weg terug meer en leeft hij zijn verdere leven onder de naam Eric Kennedy.
Hij trouwt met Laura en krijgt een dochter. Het huwelijk loopt echter uit op een scheiding. Dochter Meadow is dan vier jaar. Eric realiseert zich dat hij de voogdijstrijd zal gaan verliezen en zonder er echt goed over na te denken neemt hij zijn dochtertje mee op reis.

In de brief probeert Eric aan zijn vrouw Laura zijn daden te verklaren. Als je gaandeweg het verhaal erachter komt dat Eric best een eigenaardige man met vreemde trekjes is, heb je al zoveel sympathie voor hem dat het niet meer uitmaakt.

Ondanks de bijzondere schrijfstijl leest het boek heel makkelijk weg. Ik heb er van genoten!

Titel: Schroder
Auteur: Amity Gaige
Vertaald door: Mieke Trouw en Wim Scherpenisse


Het menselijk lichaam

5 maart 2013


Vertaling: Mieke Geuzebroek, Pietha Voogd

Na het succes van zijn debuutroman 'De eenzaamheid van de priemgetallen' stond Paolo Giordano voor de moeilijke opgave een tweede roman te schrijven. Door de torenhoge verwachtingen lukte hem dat in eerste instantie dan ook niet. Pas toen hij voor het schrijven van een kort verslag enige tijd verbleef op een militaire basis in Afghanistan vond hij inspiratie voor zijn tweede boek.

In 'Het menselijk lichaam' schrijft hij over jonge Italiaanse soldaten op een basis midden in de woestijn in Afghanistan. Hij bouwt de spanning langzaam op; van de verveling van de wachtende soldaten naar een gevaarlijke missie die gruwelijke gevolgen heeft. En onderwijl schetst hij indrukwekkende psychologische portretten van het peloton.

In vond het absoluut een waardige opvolger van zijn debuutroman, misschien zelfs nog wel een tikkeltje beter!

Een boek dat begint met een citaat uit Erich Maria Remarques 'Van het westelijk front geen nieuws' kon voor mij sowieso niet meer stuk!



Stop met opvoeden

18 februari 2013




Opvoeden; zoveel methodes, zoveel meningen, zoveel opvoedboeken.
In dit boek kreeg ik echter de beste tip die ik ooit gekregen heb; stop met opvoeden!

Berthold Gunster (bekend van de “ja-maar” boeken en grondlegger van het omdenken) maakt in dit boek onderscheidt tussen ‘opvoeden’ en ‘zorgen voor’. Die twee begrippen lijken misschien gelijk aan elkaar, maar in essentie staan ze lijnrecht tegenover elkaar.

In heldere taal en met duidelijke voorbeelden legt hij uit hoe we anders naar (lastig) gedrag van een kind kunnen kijken waardoor het grootbrengen van kinderen met veel minder strijd gepaard kan gaan.

Dit is geen boek met ‘opvoedtrucjes’, het vertelt je niet hoe je het moet doen, maar het zet je aan het (om)denken. Het heeft mij heel veel inzicht gegeven en met effect!
Een absolute aanrader en een prachtig naslagwerk.

 “Zorgen voor is gelijk aan liefde-in-actie”

"Met name rond het hele vraagstuk van het grootbrengen van kinderen zijn verwachtingen van groot belang. Als er één gebied in het leven is waarop wij onuitputtelijk veel (onuitgesproken) verwachtingen hebben, dan is het wel dit onderwerp. Hoe meer wij van onze kinderen verwachten en hoe preciezer we dat omschrijven, des te meer problemen we zullen ervaren. Is dat erg? Moet dat anders? Nee. Het is niet erg en het hoeft niet anders, maar het is wel van belang om in te zien dat het zo werkt. En daarom is het van belang om - als er sprake is van lastig gedrag - niet alleen naar het kind, maar vooral ook naar onze eigen verwachtingen te kijken."

Alle dingen zijn schitterend

14 december 2012


Alle dingen zijn schitterend - Alex Boogers

Direct vanaf het begin werd ik dit boek ingezogen en kon ik niet meer stoppen met lezen. Wat een geweldige schrijfstijl! De verhouding tussen de rauwheid en de sentimentele kant van het verhaal is perfect in balans.

Het is lastig om iets over de inhoud van het boek te zeggen zonder al te veel prijs te geven, maar het verhaal draait om drie vaders wiens paden kruisen op een cruciaal moment in hun leven.

De volgende alinea uit het boek is van een van de vaders die de schoonheid van zijn dochter omschrijft:

“De schoonheid die ik zie wil je bewaken, behoeden, beschermen, aan je hart drukken, bij je houden, wegstoppen, omdat je weet hoe breekbaar en weerloos en vatbaar en kwetsbaar ze is, en het maakt je onzeker en angstig, omdat je beseft dat het leven zijn gruwelijke sporen zal nalaten, zonder dat je er iets aan kan doen. Je ziet het gebeuren, je probeert haar te helpen, je probeert naar haar te luisteren, ervoor te zorgen dat de pijn meevalt en de schade beperkt blijft, maar toch zal ze veranderen, zich aanpassen. Het is onvermijdelijk. De schoonheid die je koesterde verandert of verdwijnt. Het zijn kleine verminkingen. Ik weet dat het zal gebeuren. Ik hoop alleen dat ze het pure bewaart, ergens diep binnenin, waar niemand kan komen, zelfs ik niet.”

Verreweg de beste Nederlandse roman die ik in tijden gelezen heb!

Ode aan de dagelijkse sleur

12 september 2012


Dit boek is handgeschreven en geïllustreerd door Lou Niestadt. Naast het feit dat het er geweldig uitziet is het ook inhoudelijk zeer aansprekend. Lou geeft in haar eigen stijl steeds 10 tips om Groots & Meeslepend te leven met jezelf, je opvoeding, je werk, je huishouden etc. En bijzonder inspirerend boek!

Op dinsdag 23 oktober komt Lou Niestadt naar onze winkel om te laten zien hoe je zelf aan de slag kan met het maken van een Artjournal!




Niemand overleeft alleen

7 augustus 2012


Delia en Gaetano zijn gescheiden. Om over de omgangsregeling van de kinderen te praten spreken ze af in een restaurant. Als lezer krijg je het gevoel aan een tafeltje te zitten in datzelfde restaurant, in de nabijheid van Delia en Gaetano. Je vangt steeds flarden op van hun gesprek.... en vraagt je af wat er aan de hand is.
Mazzantini heeft, net zoals in haar vorige boeken, de personages en de emoties bijzonder sterk beschreven! Haat en liefde liggen dicht bij elkaar.

Indrukwekkend geschreven; ik blijf fan van Mazzantini!

In onderstaande alinea reageert Geatano op een opmerking van Delia waaruit blijkt dat zij denkt dat 'het gras bij de buren groener is':
'Ga dan bij hen wonen, als je ze zo leuk vindt! Hoe kun je bepaalde mensen toch zo leuk vinden? Dat waren de mensen aan wie wij zo'n hekel hadden, die keurige doorsneestellen. Mensen die niet eten om maar niet te hoeven schijten. Onze kinderen eten en schijten - zijn ze dan niet in balans? En wat dan nog? Het zijn onze kinderen, ze lijken op ons. Het is niet gezegd dat zij gelukkiger opgroeien. Dat is niet gezegd.'

Niemand overleeft alleen - Margaret Mazzantini
Vertaling: Miriam Bunnik en Mara Schepers

Dubbel rood

26 april 2012


Dit boek verdient het om in alle rust te lezen en er de tijd voor te nemen; wat een prachtig taalgebruik!
De mooie zinnen staan in schril contrast met de rauwheid van het verhaal. Een moeder verlaat haar gezin voor een andere man. De dochter, Geesje, voelt zich min of meer verplicht voor haar achterblijvende vader te zorgen, die compleet instort door het vertrek van zijn vrouw. Ze mist haar moeder, maar wil haar niet zien. Dan besluit Geesje controle te nemen.... over haar lichaam. Als dat tot haar vader doordringt is het eigenlijk al te laat.
"Ik denk dat het te zwaar voor je wordt. Ik zie je strijden, strijden tegen je lichaam dat zegt dat het dat stukje stokbrood wél wil hebben, ik zie het speeksel dat zich nog steeds tegen je wil vormt. Ik zie je iedere keer winnen, maar zie jij dan niet dat je verliest?"


Dubbel rood - Lidewij Martens



Franse films

10 april 2012


Les Petits mouchoirs


Intouchables

In één week twee hele mooie Franse films gezien; ik ben fan geworden van Francois Cluzet!

Bezoek van de knokploeg

13 december 2011



Bezoek van de knokploeg lijkt een verhalenbundel maar de personages uit de verschillende verhalen blijken allemaal met elkaar verbonden. Jennifer Egan heeft een originele schrijfstijl. Ze schakelt tussen heden, verleden, toekomst en personages. Het hoofdpersonage in het ene verhaal speelt een bijrol in het volgende. Het boek gaat over het verstrijken van de tijd en wat de tijd (de knokploeg) doet met onze dromen, verwachtingen en vriendschappen. Prachtig! Als je het boek uit hebt vraag je je af of je wel alle verbanden hebt gezien en wil je maar één ding: herlezen!