Posts tonen met het label Literatuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Literatuur. Alle posts tonen

Het ware verhaal van haar en mij

25 augustus 2016

http://www.denieuweboekerij.nl/het-ware-verhaal-van-haar-en-mij

Een absolute aanrader deze nieuwe roman van Delphine de Vigan!

Een mooie alinea passend bij deze tijd van het jaar en ongetwijfeld niet alleen heel herkenbaar voor mij maar voor velen:

"Net als anderen denk en praat ik in schooljaren, van september tot juni, met de zomer als een soort interval, een tussenliggende periode waarin je niks hoeft. Ik heb lang gedacht dat dit een typische afwijking van huismoeders is, wier biologische klok uiteindelijk de cyclus van de schoolkalender volgt, maar ik geloof nu dat het vooral het kind in mij, in ons is, wiens leven zo lang in stukken is opgedeeld dat het een hardnekkig spoor heeft achtergelaten in onze perceptie van de tijd. De grote vakantie was voorbij. Het was tijd voor nieuwe aankopen en goede voornemens. Een nieuw begin."

Moeders Zondag

25 april 2016

Maar genoeg van deze prietpraat over interviews en sofisterijen. Wat was dit dan precies, deze waarheidsgetrouwheid? Ze wilden altijd graag ook nog de uitleg uitgelegd krijgen! En elke schrijver die ook maar een beetje spiritueel is, zou hun maar wat wijs maken,wat plagen, ze om de tuin leiden. Was dat niet zonneklaar? Het ging erom dat je, al zou het je nooit lukken, de essentie te pakken kreeg van wat het betekent om te leven. Het ging om het vinden van een taal. En het ging om trouw zijn aan de realiteit, het ene was slechts het gevolg van het andere, dat veel dingen in het leven - o, zo veel meer dan we denken - helemaal niet verklaard kunnen worden.

Wondermooi boekje over taal en schrijverschap. Een liefdesverhaal,een verhaal van een leven in grove streken geschetst en inzoomend op een zonnige dag in maart op het Engelse platteland niet lang na het einde van de eerste Wereldoorlog, waarop Jane Fairchild, dienstmeisje, vondeling, wonderling, deelgenoot is van een drama, van een tragische geschiedenis. Een verhaal dat ze, ook al wordt ze een gevierd schrijfster en zal ze lang leven, nooit zal delen.
Fijne, trage overpeinzingen over de kiem van dat schrijverschap en over het accepteren van het onverklaarbare.

Moeders Zondag
Graham Swift
vertaling: Irving Pardoen


Zachte riten

1 maart 2016

Guusje Bouhuys, veertiger, docente poëzie aan de universiteit,  heeft haar leven in zekere zin stilgezet op het moment dat haar broer omgekomen is op een militaire missie. Ze koestert haar twee belangrijkste vriendschappen: die met Ellie, medewerkster van de faculteit, maar ernstig ziek en stervende en met Leon haar geniale collega die aan zijn proefschrift werkt, maar beschuldigd dreigt te worden van plagiaat.

Zachte riten gaat over rouw en over levensangst, over liefde en vriendschap, over de onverteerbaarheid van de grote pijnlijke veranderingen in ons leven en daar toch mee moeten leven, wat de schrijfster illustreert aan de hand van het gedicht Raam in de lucht van Esther Jansma: waarom kunnen de dingen niet gewoon blijven zoals ze zijn, waarom altijd die beweging, altijd maar verder?

Zachte riten is een 'stil' boek; er gebeurt niet zo heel veel, er is niet echt een plot; we wandelen als het ware een tijdje mee met de hoofdpersoon die haar bespiegelingen met ons deelt: over poëzie,

Poëzie is een van de manieren die we hebben gekregen om duidelijk te maken dat we iets niet begrijpen. We begrijpen zoveel, en proberen al begrijpend het leven in begrepen banen te leiden. Maar we begrijpen ook dat er dingen zijn die we helemaal niet begrijpen. Poëzie vangt dit onbegrip op.

over man/vrouw thema's,

Als ik nog een half uur naar hem luister, heb ik dezelfde intonatie. Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen een groter aanpassend vermogen hebben dan mannen. Of hebben ze een groter verlangen zich aan te passen. Doen ze daarom meer hun best?

en over oorspronkelijkheid en originaliteit en de relativiteit daarvan.

Marja Pruis schreef eerder het prachtige Als je weg bent over de Vlaamse filosofe Patricia de Martelaere waarin ze ook ingaat op de betekenis van het taoïsme in het leven van de Maretelaere. Vinden we de Tao ook terug in Zachte riten? Misschien. Misschien aan het einde als Guusje begint te accepteren dat niets vast is, dat alles verandert en dat je niet bang moet zijn. Misschien in het motto waarin de krekel zingt, net zoals in de slotregels van dit mooi gecomponeerde, elegante boek.

Uit een venstertje waait de geur van versgebakken brood en de broodjes worden uitgestald. Het licht van de late middag schijnt door de spleten van een schuur.
Niet bang zijn.
De vos keert terug naar zijn zanderige hol en de krekels lijken te beginnen met tjirpen. Laat de avond maar komen, roepen ze.


Marja Pruis
Zachte riten


Er was een merkwaardige eenheid in alles


' Er was een merkwaardige eenheid in alles, het geluid van het water, de duisternis die langzaam over de wereld zakte en de nevel dringender, somberder van kleur maakte, het leek allemaal één ding. En dan was er ook nog het geluid van krekels, nu nog, in oktober, en dat was wat ze riepen, oktober, oktober.'

Cees Nooteboom, Mokusei!

motto van Zachte riten
Marja Pruis

De geniale vriendin

10 november 2015




De geniale vriendin is het eerste deel van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Het zijn de jaren 50 in een arme wijk aan de rand van Napels en het is op het leven van de bewoners van die wijk met hun chaos, hun armoede, hun licht ontvlambare temperament, hun geruzie maar ook hun hoop dat de schrijfster haar aandacht richt.

Zij doet dit door in te zoomen op twee jonge bewoonsters: Lila en Elena en hun levenslange vriendschap die hoge pieken en diepe dalen kent. Als je van een grotere afstand kijkt zie je als het ware hoe die twee opgroeiende meisjes overleven in die vaak bedreigende, krioelende hoge drukpan die de samenleving daar is. Hoe zij hun weg zoeken en moeten vechten om bijvoorbeeld naar school te mogen, twee intelligente meisjes, de één nonchalant, de ander meer een zwoeger. En hoe zij zich bewust worden van het donkere oorlogsverleden van Italië en van hoe iedereen daardoor besmet is. En hoe zij zich uiteindelijk, allebei op een heel verschillende manier, proberen te ontworstelen aan de knellende banden van hun familie en het leven daar in die volkswijk van Napels.

Aan het einde van De geniale vriendin zijn Lila en Elena 16 jaar en wil je dolgraag weten hoe het verder met ze gaat. Wie de schrijfster Elena Ferrante is is een geheim, we weten niets over haar. Maar gelukkig heeft ze wel doorgeschreven over Lila en Elena en is het tweede deel van de Napolitaanse romans inmiddels ook vertaald: De nieuwe achternaam




Ze staken 111th street over...

17 september 2015

Ze staken 111th Street over, waar nog meer koplampen over de weg op hen afkwamen, deinend onder de spoorbrug door, en ze bleven op de stoep. in de verte klonk gerommel dat steeds dichterbij kwam tot het overging in het donderend geraas van de metro die krijsend boven hun hoofd tot stilstand kwam.

uit: Ter voorbereiding op het volgende leven - Aticus Lish

Lees dit boek als je wilt weten hoe het is om als illegaal te leven in New York, hoe het is om de smerigste baantjes te hebben die slecht betalen, en hoe het is om je nooit veilig te voelen, ieder moment opgepakt te kunnen worden, geen status te hebben.
Ter voorbereiding op het volgende leven laat je kennis maken met een wereld waarvan je maar vaag weet dat die bestaat, de onderkant van de samenleving, waar het een soort gekrioel van mensen is die zonder dat wij het in de gaten hebben de rottigste klusjes voor ons opknappen.
Geen vrolijk-stemmend boek, waarin de liefde die opbloeit tussen een getraumatiseerde Irak-veteraan en Chinees-Oeigoerse illegale immigrante gedoemd is om te mislukken.

Gelukzoekers - maar dat zijn we toch allemaal?

Ter voorbereiding op het volgende leven - Aticus Lish
vertaling:Anne Jongeling
beeld: still uit Pina van Wim Wenders

Een heel leven

25 juli 2015

Wassily Kandinsky - Kochelsee mit Boot

Meestal zweeg Egger tijdens zijn tochten. 'Als de mond opengaat, zitten de oren dicht', had Thomas Mattl altijd gezegd en Egger was het met die opvatting eens. In plaats van te praten luisterde hij liever naar de mensen, die hem met hun ademloze gekwebbel een geheime wereld van onbekende lotgevallen en meningen binnenleidden. Kennelijk zochten de mensen in de bergen iets waarvan ze dachten dat ze het lang geleden waren kwijtgeraakt.

uit: Een heel leven van Robert Seethaler (vertaling Liesbeth van Nes)

Een prachtig kleinood van een boek over een leven in de bergen. Een aanrader, speciaal als je naar de bergen op vakantie gaat en je een beetje wilt mijmeren over hoe het leven er daar zo'n honderd jaar geleden uitzag.

Portret van een man (2)

6 juli 2015



In een grote zaal waar alleen Jorns belangrijkste werk Stalingrad  hing, vond ik Stanko. Hij stond doodstil voor het grote doek, alsof het langzaam tot hem doordrong hoeveel kleuren er verborgen waren in het grijze geheel: een opgezweepte zee van lagen, die zo dik waren dat ze een reliëf vormden van wilde golven die midden in hun bewegingen waren stilgevallen.

uit: Portret van een man van Jens Christian Grøndahl;
vertaling: Femke Blekkingh-Muller

beeld: Stalingrad van Asger Jorn

Portret van een man


Portret van een man
Jens Christian Grøndahl
vertaling: Femke Blekkingh-Muller

Een ontroerend, melancholisch verslag van een leven. In al zijn eenvoud is de titel precies wat het is: een portret van een man. Alsof we voor een schilderij van een man of van een leven staan, dat bij ons binnenkomt in al zijn gelaagdheid en onbegrijpelijkheid ook.
De hoofdpersoon, wiens naam we niet kennen omdat de schrijver zijn verhaal consequent vanuit de binnenwereld van zijn personage vertelt, schuurt soms met de wereld, met de mensen en de dingen om hem heen, blijft een buitenstaander.

'Mijn vrouw zei vaak dat ik een dromer was.'
'Dat zeggen ze altijd. Ik denk wel eens dat wij degenen zijn die wakker zijn. De realisten...'
'Wij?'
'Dat wij degenen zijn die de werkelijkheid zien zoals ze is, terwijl de anderen er vanuit al hun vooronderstellingen naar kijken. Ze hebben het immers zo druk...'  Ze zweeg en wierp een schuine blik op mij. 'Ja, wij... Jij bent er ook zo een die scheef geboren is in verhouding tot iedereen die recht is, toch?'

Maar er is troost, en dat is de kunst!
De hoofdpersoon ontdekt dat - in ieder geval voor hem - alleen via de kunst iets van het raadsel van het leven begrepen kan worden en dat is ook precies wat Jens Christian Grøndahl  in dit boek doet: iets van het mysterie van het leven zichtbaar maken.



Meneer Mac en ik

13 juni 2015

Esther Freud
vertaling: Ineke Lenting

Het is 1914/1915, het eerste jaar van The Great War als Thomas Maggs, een jongen uit Suffolk aan de kust van Engeland bevriend raakt met de kunstenaar Charles Rennie Mackintosh en zijn vrouw Margaret MacDonald. Thomas is de manke zoon van een drankzuchtige kastelein en Macintosh is op een dieptepunt in zijn loopbaan; hij heeft The School of Art in Glasgow ontworpen maar erkenning voor zijn talent is uitgebleven en hij voelt zich miskend, vergeten en gefrustreerd.


Terwijl langzaam duidelijk wordt dat de oorlog niet in een paar maanden voorbij is en de levens van de bewoners van de 'invasiegevoelige' kuststreek ingrijpend zal gaan beïnvloeden leert Thomas iets over kunst en de helende werking daarvan.


Ook is er de harde paarse zuil van de druifhyacint en helemaal aan het eind de groene kerstroos. Ik zie hem voor me zoals ik hem verwelkt bij het graf heb gezien, en dan denk ik: deze winterroos is er beter aan toe dan Ann. Ik wil me al omdraaien als mijn oog op twee jonge vogeltjes valt, verstopt in het midden van elke kerstroos. Opeens biggelen de tranen over mijn wangen, ze blijven even aan mijn lip hangen en druppelen dan mijn kraag in.

In het licht van wat wij weten

29 mei 2015

http://www.denieuweboekerij.nl/in-het-licht-van-wat-wij-weten
Zia Haider Rahman

Heb je een paar dagen vrij...? Dompel je dan onder in dit boek! Laat je meevoeren in het gesprek tussen de naamloze verteller en zijn oude studievriend Zafar. 
Waar gaat het boek over? Werkelijk van alles; oorlog, geld, hebzucht, geloof, vriendschap, liefde, afkomst...
Ik heb genoten van dit indrukwekkende (en soms ook zeer filosofische) debuut!

"In de salon van Penelope Hampton-Wyvern, voldeed elk detail aan ongeschreven wetten .... Het geheel mocht misschien de indruk wekken van een gerichte smaak en bewuste keuzes, maar was eigenlijk bepaald door wat wel en niet hoorde. Wat voor vrijheid van keuze heb je als je smaak zo verregaand wordt bepaald door je stand? Waar blijft je vrijheid als hetgeen je kiest eigenlijk een voorgeschreven keuze is?
Ik heb altijd gevonden dat de mogelijkheid om te kiezen iets heel bijzonders is in het leven. Het verbergt zich in de krochten van de tijd en verrast ons wanneer we denken dat we eigenlijk geen kant meer op kunnen. Wat betreft onze tijdsspanne op aarde hebben we geen enkele keus, en ook niets te willen, vrije wil of niet. Zonder het te willen worden we geboren en tegen onze wil gaan we dood. We kiezen onze moeder niet uit, net zomin als moeders de kinderen uitkiezen die ze baren. We kiezen niet voor de maatschappelijke positie van onze ouders, hun huis of erfenis, de talenten die we in de schoot geworpen krijgen. Noch kiezen we voor de omstandigheden waarin we de de voor ons bepalende vroege jeugd doorbrengen, waarin onze hersenen vaste vorm aannemen en de zenuwbanen het verloop van ons leven zullen bepalen. Meestal houden we ons aan ongeschreven regels. Dat kunnen regels zijn die opgelegd worden door cultuur en omstandigheden, patronen die we in onze gevoelige kinderjaren krijgen ingeprent, of regels die al in ons brein besloten liggen, verweven met het DNA van onze biologische ouders. Toch zijn dat allemaal regels waarmee we moeten leven en waardoor we worden geregeerd. Het idee dat we keuzes kunnen maken op onze weg door het leven, de vrije wil waar we prat op gaan, is slechts een afspiegeling van wat ons lichaam dicteert, een beeld in de vervormende spiegel van het ego, een begoocheling van het licht."

Uit: In het licht van wat wij weten - Zia Haider Rahman
Vertaling: Anne Jongeling en Carla Hazewindus


Mrs. Bridge

12 november 2014

Evan S. Connell

Opnieuw heruitgave uit de jaren vijftig, uit 1959 om precies te zijn, van een schitterend boek: Mrs. Bridge door Evan S. Connell: een verpletterende roman over een vrouwenleven, een huwelijk, een tijd.

In 117 korte hoofdstukken waarin geen woord te veel staat, schetst Connell een portret van een vrouw die alles heeft en toch, of misschien wel juist daardoor, vertwijfeld in het duister tast en worstelt met de vraag naar zingeving van haar leven.

Meedogenloos een liefdevol beschrijft Connell dat zoeken van een vrouw die haar gezin sticht tijdens het Interbellum, (ook al gaat de grote geschiedenis volledig aan haar voorbij), die ondergeschikt is aan en afhankelijk van haar man, die waarschijnlijk van haar houdt, maar daar niet anders uiting aan kan geven dan door hard te werken en veel geld te verdienen, conservatief, vasthoudend aan de principes waar ze zelf mee is opgegroeid, passief en afwachtend en pijnlijk teleurgesteld.

En het gekke is: ook al leven we nu in een andere tijd en is er veel veranderd, toch herken je iets in dit leven en dat is precies wat literatuur vermag.

 

Kom hier dat ik u kus

7 november 2014



Op een ongelofelijk mooie manier brengt Griet Op De Beeck de emoties en gevoelens van Mona, de hoofdpersonage van haar roman, onder woorden, waardoor je heel dichtbij komt!

Mona groeit op in een gezin 'met gebreken' en worstelt met de moeizame relatie die zij heeft met haar vader en stiefmoeder. Het boek behelst drie episodes uit het leven van Mona: als kind, als vierentwintigjarige en als vijfendertigjarige. In het derde deel zet de ziekte van haar vader iets in beweging bij Mona...

"Ik zie papa voor mij, met zijn neus tegen het dampige raam, zoals kinderen doen. Hij die vanuit zijn praktijk naar buiten keek, naar de voortuin waar Alexander en ik een sneeuwman maakten. Hij stak zijn duim op, dat weet ik nog, en hij lachte, geloof ik, ik zwaaide naar hem, toen stapte hij weer weg van het raam, ik zag hem niet meer. Zo dun is de grens tussen er zijn en er niet zijn."

Een verbluffend goed boek!



Evenwicht

23 april 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/evenwicht-k10-36-ansichtkaart


"Nee, zo kalm ben ik niet, en ook niet zo cool dat ik altijd mijn eigen gang maar ga. Het is alleen een kwestie van evenwicht: de last die je draagt slim over links en rechts verdelen en daar een gewoonte van maken. Misschien vinden anderen dat er cool uitzien, maar het is heus niet makkelijk. En het feit dat je de last gelijkelijk hebt verdeeld wil echt niet zeggen dat het gewicht op het draaipunt er ook maar een grammetje lichter van wordt."

Uit: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren
Auteur: Haruki Murakami
Vertaler: Jacques Westerhoven

Ida en Een maaltijd in de winter

7 april 2014

Dit weekend een film gezien en een boek gelezen waarvan de verhalen beide in Polen spelen en die beide enorme aanraders zijn!

De film heet kortweg Ida, de naam van het hoofdpersonage. Opgegroeid als wees in een klooster staat ze op het punt haar gelofte af te leggen en in te treden, maar voor het zover is wordt ze door moeder-overste erop uit gestuurd om haar enige nog levende familielid te ontmoeten: Wanda, de zus van haar moeder.

 

Hoewel Wanda aanvankelijk afwijzend reageert op de komst van haar nichtje besluit ze haar toch te vertellen over haar afkomst en haar familie en haar mee te nemen op een tocht naar het verleden.



 Wat volgt is een ontroerende, pijnlijke, maar soms ook grappige reis naar de geboorteplaats van Ida, waar ze de waarheid proberen te achterhalen over de dood van van haar ouders.



Die waarheid is bijna niet te verdragen en heeft consequenties voor hun beider levens, waarbij Ida de keuze tussen een leven in het klooster of daarbuiten zal moeten gaan maken.


Wat misschien het meeste opvalt aan deze film is de prachtige fotografie; ieder shot is een plaatje op zich. Maar ook de subtiliteit van het verhaal, de milde humor waardoor het dragelijk wordt en de fantastische actrices maken deze film heel erg de moeite waard.

Het boek Een maaltijd in de winter speelt zich ongeveer af in dezelfde periode waarin de ouders van Ida omgebracht zijn en ook zelfs in eenzelfde soort streek, maar het grote verschil is dat we hier de oorlog binnengevoerd worden door drie Duitse soldaten.

http://www.denieuweboekerij.nl/een-maaltijd-in-de-winter
Het is hartje winter; ergens diep in de binnenlanden van Polen is een Duitse legereenheid neergestreken die zich daar voornamelijk bezig houdt met het fusilleren van Joodse gevangenen. Voor de drie soldaten een vreselijke, maar onontkoombare taak waar hun geestelijke gezondheid zeer onder lijdt.
De enige manier om hieraan te ontkomen is 'op jacht' gaan, dat wil zeggen: op zoek gaan naar Joden die zich in de bossen proberen te verschuilen.

Een maaltijd in de winter beschrijft hoe de drie mannen, die een diepe kameraadschap voor elkaar koesteren - het enige dat hen op de been lijkt te houden - door de sneeuw ploeteren, inderdaad een Joodse man vinden, een Poolse boer ontmoeten en met elkaar, tegen wil en dank, een geïmproviseerde maaltijd nuttigen.

Een klein verhaal met een grote zeggingskracht, heel mooi en zorgvuldig geschreven dat je als lezer laat voelen voor wat voor onmogelijke dilemma's gewone mensen in een ongewone, gruwelijke, onmenselijke tijd geplaatst worden.

de film:
Ida
regisseur: Pawel Pawlikowski

het boek:

Een maaltijd in de winter
Hubert Mingarelli
vertaling: Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre

Zeven pogingen om een geliefde te wekken

27 maart 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/boeken/volwassenen/literatuur-poezie/literatuur-en-poezie/literatuur/zeven-pogingen-om-een-geliefde-te-wekken
Ineke Riem

Mooi uitgegeven boek, prachtige openingszin:
De dag nadat bekend werd dat countrylegende Willie Nelson zijn lange haar, al meer dan veertig jaar zijn handelsmerk, had laten afknippen omdat hij het zat was dat het steeds stug werd en pluisde als hij op vakantie naar Hawaï ging, trof Lioba Hoogenboom op de rommelmarkt van Oudering een van zijn eerste platen aan.

De glazen stolp

7 maart 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/boeken/volwassenen/literatuur-poezie/literatuur-en-poezie/literatuur/de-glazen-stolp
Sylvia Plath

Het was een merkwaardige, snikhete zomer, de zomer dat ze de Rosenbergs elektrocuteerden, en ik was in New York en wist niet wat ik er deed.
Een openingszin die je meteen het verhaal in sleurt van deze klassieker van Sylvia Plath.  
Hoofdpersoon Esther Greenwood loopt in deze gedenkwaardige zomer in de jaren vijftig een maand stage bij een beroemd modetijdschrift.

   Kijk toch eens wat er allemaal kan in dit land, zouden ze zeggen. Zo'n meisje woont negentien jaar ergens in een uithoek, te arm om een abonnement op een tijdschrift te nemen, en dan ineens krijgt ze een beurs zodat ze kan studeren, ze wint een prijs hier en een prijs daar en ten slotte heeft ze heel New York aan het lijntje alsof het haar schoothondje is.
   Alleen had ik helemaal niets aan het lijntje, ik had mezelf niet eens in de hand. Ik pendelde maar heen en weer van mijn hotel naar mijn werk en naar feestjes en van feestjes naar mijn hotel en terug naar mijn werk als een willoze trolleybus. Ik had natuurlijk verrukt moeten zijn, zoals de meeste andere meisjes, maar ik kreeg geen enkele reactie uit mezelf. Ik voelde me heel sereen en heel leeg, zoals het oog van een tornado zich moet voelen, traag voortbewegend in het middelpunt van de heisa rondom.

Als argeloze lezer lees je misschien lichtvaardig over deze eerste alinea's heen, maar als je het boek uit hebt gelezen en nog een keer het eerste hoofdstuk leest word je getroffen door de scherpe, heldere, meedogenloze formuleringen die vooruit wijzen naar de gebeurtenissen die zullen volgen.

Zoals Virginia Woolf haar ervaringen met psychisch lijden verwoordde in Mrs. Dalloway , zo heeft Sylvia Plath, naar ik aanneem voor dit boek uit haar eigen ervaringen geput. Vreselijk, en niet te benijden maar wat levert het een mooi boek op.



De ontheemden

28 februari 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/de-ontheemden



Deze goed geschreven en indrukwekkende roman van Amin Maalouf is absoluut een aanrader!
Door de verschillende standpunten ten aanzien van het politieke en religieuze conflict in Libanon komen de relaties binnen een vriendengroep van jonge studenten onder druk te staan. Een verhaal over verloren vriendschap, trouw en keuzes maken. En vooral ook over begrip hebben voor hen die andere keuzes maken.

De ontheemden
Amin Maalouf

Waarvan wij droomden

24 februari 2014

http://www.denieuweboekerij.nl/boeken/volwassenen/literatuur-poezie/literatuur-en-poezie/literatuur/waarvan-wij-droomden


Soms landde een vliegende vis voor onze voeten, spartelend en buiten adem, waarna een van ons - meestal was het een van de vissersdochters hem opppakte en terug het water in smeet. Of er verscheen vanuit het niets een school dolfijnen die urenlang met de boot mee zwommen en sprongen. Op een kalme, windstille morgen toen de zee zo vlak was las een spiegel en de lucht een fonkelende blauwtint liet zien, verrees plotseling boven het water de gladde, zwarte flank van een walvis, die toen weer verdween, en even vergaten we adem te halen. Alsof je in het oog van de Boeddha keek.

Het thema van de boekenweek die 8 maart begint is Ondertussen ergens anders, over reizen gaat het dus.
Dit boekje verhaalt over een niet zo vrijwillige reis van een groep vrouwen ergens aan het begin van de vorige eeuw: Japanse bruiden, op weg van Japan naar hun onbekende echtgenoot in Amerika. Veel keus hadden ze meestal niet, deze soms piepjonge vrouwen en de verhalen over het leven in Amerika in de brieven die hun echtgenoten hen stuurden blijken meer fictie dan waarheid te zijn.

In een prachtige, verstilde haast hypnotiserende stijl maakt de schrijfster ons deelgenoot van de lotgevallen van deze vrouwen, het harde leven, het heimwee, de armoede en het isolement.

Lezen! Een aanrader.

Julie Otsuka
vertaling: Joris Vermeulen

31 januari 2014


"De kaalheid  van deze ruimte geeft haar rust, alsof een paar hemdjes en een stuk of drie boeken haar enige bezit vormden. Ze is bang voor te veel spullen, ze is bang voor wat haar thuis te wachten staat, de kasten vol kleren, brieven, papieren en vaatwerk. Ze is bang voor de gehechtheid aan al die dingen die ze onwillekeurig voelt, voor de afhankelijkheid. Ze is bang voor al die voorwerpen die ze als rammelende pannen achter zich aansleept. Ze wilde dat ze in staat was om alles weg te gooien, om niets te bezitten. Al dat overtollige in haar en buiten haar waar ze geen raad mee weet."

Alinea uit: Dagen zonder honger - Delphine de Vigan
Vertaald door: Geertrui Marks & Lia Tuijtelaars