Posts tonen met het label Wapshot. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wapshot. Alle posts tonen

Kroniek van de familie Wapshot (3)

29 mei 2013

John Cheever

Op een zondagmiddag lijkt elk spoorwegstation het hart van de tijd nabij. Zelfs midden in  de zomer doen de schaduwen aan het najaar denken en is het alsof de mensen daar bijeen - de soldaat, de matroos, de oude dame met de bos bloemen in een stuk papier - zo willekeurig uit de gemeenschap zijn geplukt, zo sterk lijken op de mensen die bezocht worden door ziekte en dood dat we herinnerd worden aan die statige toneelstukken waarin, tegen het eind van de eerste acte, blijkt dat alle personages dood zijn. 'Doe even de soft shoe, Coverley,' zei Moses. 'Doe de buck and wing.' 'Ik ben niet meer zo soepel broer,' zei Coverly. 'Ik kan het niet meer.' 'O, probeer het toch maar, Coverley,' zei Moses. 'Probeer het toch maar...' En Coverley schoof klopper de klopper de klop over het perron en eindigde met een onbeholpen shuffle, een buiging en een blos. 'Wij zijn een heel getalenteerde familie,' zei hij tegen Melissa. Toen kwam de trein aanrijden en werden hun gevoelens, net als de papiertjes op het perron, in hopeloze verwarring alle kanten opgeblazen. Coverley omhelsde hen alletwee - hij leek in tranen - en stapte in de trein.

uit: Kroniek van de familie Wapshot
John Cheever
vertaling: Guido Golüke

Kroniek van de familie Wapshot (2)

22 mei 2013

Fritz Overbeck


Honora loopt over het zachte gras langs het raam maar ze horen haar niet, daarvoor zitten ze te hard te lachen. Halverwege het huis blijft ze staan en leunt zwaar met beide handen op haar stok, gegrepen door een emotie die zo heftig en zo naamloos is dat ze zich afvraagt of dit gevoel van eenzaamheid en verbijstering niet het mysterie van het leven is. Het is of heel haar wezen schrijnt, tot haar knieën slap worden en ze zo waarachtig naar inzicht hunkert dat ze haar hoofd heft en halfslachtig een gebed prevelt. Dan verzamelt ze haar krachten, stapt door de voordeur  naar binnen en roept opgewekt door de gang: 'Ik ben het, Maggie.'

uit: Kroniek van de familie Wapshot
John Cheever
vertaling: Guido Golüke

Kroniek van de familie Wapshot

6 mei 2013

John Cheever


Het boek ziet er uit als een ideaal vakantieboek en dat is het ook. Hier wordt heerlijk ouderwets een verhaal verteld, met dramatische wendingen dat wel, maar de toon is licht en voor je het weet ben je gehecht geraakt aan de leden van de familie Wapshot met hun diverse eigenaardigheden.

Geen computers, geen mobiele telefoons; een tijd waarin zoons de wijde wereld ingingen - of in dit geval: gestuurd worden - en je maanden, zo niet jaren iets van ze hoort. Gelukkig volgen wij als lezer wél de belevenissen van de beide zoons in het Amerika van na de oorlog waar misschien wel alles mogelijk is, maar waar niet alles ook werkelijk lukt.

Over vaders en zonen gaat het in een wereld overigens waarin de vrouwen de touwtjes stevig en op onnavolgbare wijze in handen hebben.