Posts tonen met het label Weeffout in onze sterren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Weeffout in onze sterren. Alle posts tonen

Amsterdamse lentesneeuw

6 mei 2012





Augustus wees omhoog naar de bomen. ‘Zie je dat?’
Ik zag het. Overal langs de grachten stonden iepen waar zaadjes uit waaiden. Maar ze zagen er niet uit als zaadjes. Het leken wel miniatuur rozenblaadjes waarvan de kleur was vervaagd. De bleke bloemblaadjes verzamelden zich in de wind als een zwerm vogels – duizenden, als een sneeuwstorm in de lente.
De oude man die zijn plaats aan ons had afgestaan zag ons kijken en zei in het Engels: ‘Amsterdamse lentesneeuw. De iepen strooien confetti om de lente te verwelkomen.’

John Green.
Vertaling: Nan Lenders


De foto's komen van de site Catch the Springsnow kijk daar hoe Amsterdam de lente viert



Ik zou waarschijnlijk nooit meer de oceaan zien...

16 maart 2012


"Ik zou waarschijnlijk nooit meer de oceaan zien vanaf tienduizend meter, zo hoog dat je geen golven of boten kunt onderscheiden en de oceaan een grote, eindeloze vlakte is. Ik kon het me voorstellen. Ik kon het me herinneren. Maar ik zou het nooit terugzien en ik bedacht dat de gulzigheid van mensen zelfs niet wordt gestild als hun dromen uitkomen, omdat ze altijd het idee blijven houden dat alles nog eens gedaan kan worden, en beter."

Uit: Een weeffout in onze sterren - John Green
Vertaling: Nan Lenders

Een weeffout in onze sterren

9 maart 2012

John Green
vertaling: Nan Lenders

Wat een super goed boek heeft John Green geschreven.
Een heftig verhaal over drie jongeren met kanker maar zo goed en vol compassie en warmte beschreven dat de tranen je in de ogen springen. Het is een verhaal over liefde en verlies, over dapperheid, vriendschap en het leven leven op z’n allerbest terwijl je moet dealen met een vreselijke ziekte.
Hartverscheurend mooi. Lezen, lezen, lezen!

‘Oké,’ zei hij. ‘Ik moet naar bed. Het is bijna één uur.’
‘Oké,’ zei ik.
‘Oké,’ zei hij.
Ik giechelde en zei: ‘Oké.’ En toen was het stil maar de verbinding was niet verbroken. Ik had bijna het gevoel dat hij bij mij in de kamer was, maar eigenlijk was het nog fijner, alsof ik niet in mijn kamer was en hij  niet in de zijne, maar we samen in een onzichtbare, ijle derde ruimte zaten waar je alleen via de telefoon kon komen.
‘Oké,’ zei hij na een eeuwigheid. ‘Misschien wordt ‘oké’ wel ons altijd.’
‘Oké,’ zei ik.