Posts tonen met het label zomer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zomer. Alle posts tonen

Zomerdichten

3 juli 2015

http://www.denieuweboekerij.nl/boeken/volwassenen/literatuur-poezie/kunst/kunst/odilon-redon

































 Na de dag

Nog bergt de grond gegiste zon
warm onder 't harsig naaldtapijt, -
een dierenspoor heeft naar de bron
en deze stilte mij geleid.
Het spat wat fijne zilverigheid.

De dag was ongemeten wijd,
ik ben doorgloeid van wat ik won, -
vandaag was het of nieuw begon    
de aarde in oorspronkelijkheid.

En óók het vers, waarop ik zon,
hoe werd het zó van zelf bevrijd:
elk woord of het niet anders  kon
volstrekt in zijn aanwezigheid.

Het ligt zo glanzend uitgespreid
in 't effen rijm, dat het omspon
en gaaf in zijn beslotenheid;
de hartslag van ene verre bron
rimpelt het even en verglijdt.

Is dichten slechts aandachtigheid?

Gedicht: Ida Gerhardt
uit: Mag ik je aandacht

Odilon Redon
La Branche fleurie jaune


Ile de Bréhat

Als ik loop langs het strand

27 juli 2012

Thomas Grundner

Als ik loop langs het strand
moet ik altijd dicht bij de zee zijn
ik loop dan heel aan het randje
en zij streelt mijn voeten
zij betast ze, of ze mijn blinde moeder is.

J.C. van Schagen (fragment)

Woorden lijken het enige te zijn

24 juli 2012



Woorden lijken het enige te zijn waar de tijd niet zo makkelijk overheen kan stappen. De tijd gaat dwars door het leven en verandert het in dood, hij gaat door een huis en het verandert in stof, zelfs de bergen geven zich uiteindelijk gewonnen.
Maar sommige woorden lijken de verwoestende kracht van de tijd te trotseren, ze verweren natuurlijk, worden misschien wat doffer, maar ze blijven staan en bewaren zich in een lang vervlogen leven, een verklonken hartslag, verdwenen kinderstemmen, verwaaide kussen.
Sommige woorden zijn schelpen in de tijd en erin zit misschien een herinnering aan jou.

Citaat uit:
Jón Kalman Stéfansson
Het verdriet van de engelen
Vertaling: Marcel Otten

Strand

11 juli 2011

Paul Klee

wolken witberen
slapen met de poten voor de kop

het strand gestrooide confetti

drie vier ijscokarretjes
smelten als sneeuw voor de zon

weinig beweegt bijn niets

je zou een bader kunnen roepen
en je hand leggen op zijn borst

te horen is slechts zijn hartslag
het pompen in de blauwe vliezen van de zee

M. Coenraads
Uit: De vier jaargetijden

de zee en de lucht

4 juli 2011

Co Westerik


de zee en de lucht waren in elkaar
overgevloeid, aan de vuurtorens
was nog te zien waar de horizon lag
ze wenkten, niet als een vader of als
een vriend, ze wenkten vanuit
het eeuwige leven, de vrijheid
 van komen en gaan

ten slotte waren alleen nog
de palmen te zien in het licht
dat uit de hotelkamers kwam
en verder weg was het klappen
te horen van touwen tegen de masten

voor alles bestaat een decor
voor het weerzien, het afscheid
en voor het wachten

mriam van hee
de bramenpluk